Huisdieren
Huisdieren
Kikkers zijn in de afgelopen 190 miljoen jaar bemerkenswaardig weinig veranderd. Zeer aanpasbaar, kan dit amfibie op het land of in de veiligheid van het water verblijven. Kikkers leven in zoet water over de hele wereld, in een breed scala aan ecosystemen. Ze kunnen gedijen op hoogten van meer dan 4.500 meter, overleven in een pluk in de woestijn, of leven in de harde Arctis. Ze leven op elk continent behalve Antarctica.
Kikkers hebben een vochtige omgeving nodig om hun huid te beschermen tegen uitdroging, wat tot uitdroging kan leiden. Koudbloedig, de kikker heeft niet het vermogen om zijn lichaamstemperatuur te regelen en moet afhankelijk zijn van externe omgevingskrachten om warm te blijven. Tijdens de wintermaanden graven sommige kikkers zich in de grond in voor warmte. Het bloed van boskikkers bevat hoge niveaus glucose die stolt in hun vitale organen wanneer de temperaturen in de Arctis dalen. De kikker komt in een staat van rust in het bevriezende weer; zijn lichaam bevriest tot steen en zijn bloed begint te stollen rond zijn organen. In het voorjaar komt de kikker uit de rust als zijn lichaam begint te ontdooien.
Verbazingwekkend wendbaar, de kikker is in staat om tot 20 keer zijn lichaamslengte te springen. De tenen van de boomkikker zijn uitgerust met zuignapjes die hen helpen om gemakkelijk in bomen te klimmen. Waterkikkers hebben zwemvliezen. De voeten van de Costa Ricaanse boomkikker hebben zwemvliezen en zuignappen. Wanneer de kikker van boom naar boom springt, spreidt hij zijn tenen uit, zodat de zwemvliezen als een parachute werken. Kikkers die in de modder leven, hebben hoornachtige uitsteeksels op hun voeten die helpen om door de grond te graven. Tijdens het leven van de kikker zal het een volledige metamorfose doormaken. Het komt uit een eitje als kikkervis. Het kikkervis verblijft in het water terwijl het poten groeit en zijn staart verdwijnt. Zodra het kikkervis functionele poten heeft, wordt het een echte kikker. De meeste kikkersoorten doen er enkele weken over om te transformeren.
De doorlatende huid van de kikker maakt het een goede bio-indicator van de omringende omgeving, volgens het Hamline University Center For Global Environmental Education. De kikker neemt gemakkelijk toxinen op via zijn huid en is afhankelijk van zijn huid om het water op te nemen dat het nodig heeft voor overleving. Toxinen kunnen zich snel ophopen in de spier- en vetweefsels van de kikker. Kikkers ademen ook via hun huid en als de huid niet vochtig blijft, kan de kikker verstikken. Een keer per week vervelt de kikker zijn gehele huid. Kikkers komen in een breed scala aan kleuren om bij hun omgeving te passen. Een paar kikkers hebben het vermogen om hun huidskleur te veranderen om op te gaan in hun omgeving. Kleurrijke kikkers, zoals de gifkikker, scheiden hoogst toxische gifstoffen uit.
Mannelijke kikkers kwaken in de schaduw van de duisternis als een vorm van courtage. Na het zingen klimt de mannelijke kikker op de vrouwelijke kikker. Zij legt haar eitjes in het water terwijl de mannelijke kikker sperma vrijgeeft om hun bevruchting te waarborgen. De vrouwelijke kikker legt honderden of duizenden eitjes, afhankelijk van de soort. De geleiachtige eitjes komen na ongeveer drie tot 25 dagen uit. De Surinaamse pad houdt haar eitjes in een zak tot ze uitkomen en de maagbroedkikker slikt haar eitjes. De eitjes blijven in haar maag tot ze uitkomen en komen dan als babykikkers uit haar mond. Kikkers leven vaak van 10 tot 20 jaar, volgens het Exploratorium.