Huisdieren
Huisdieren
Net als veel amfibieën kunnen pads zich camoufleren met hun achtergrond en omgeving van hun natuurlijke leefgebied. Pads zijn te onderscheiden van kikkers vanwege hun droge, lederachtige huid en lichaamswratten. Vaak zijn pads bruinachtig van kleur en kunnen ze weg van waterbronnen leven. Pads gebruiken hun wratten en bobbige gecamoufleerde huid om zich te verbergen voor roofdieren evenals voor hun prooi.
De Surinaamse pad (Pipa pipa) kan worden gevonden in Zuid-Amerika en de oostelijke regio's van Trinidad. De pad heeft een driehoekige kop met donkerbruine vlekken op zijn lichtbruine huid. Surinaamse pads kunnen tot 20 cm groot worden. Deze amfibieën zijn omnivoren en eten wormen, schaaldieren, kleine vissen en insecten. Ze hebben geen tong, dus ze gebruiken hun lange vingers om voedsel te vangen en te verorberen. Deze pad ligt gecamoufleerd op de bodem van vijvers en moerassen.
De marine pad (Bufo marinus), ook wel de reuzenpad genoemd, is de grootste padsoort ter wereld en kan worden gevonden in Zuid-Amerika, Australië, zuidelijk Florida en vele delen van Midden-Amerika. De pad wordt in Australië beschouwd als een plaag vanwege zijn hoge populatie. De pad heeft grijzig olijfbruine huid en gaat op in zijn droge bosrijke omgeving. Deze grote pad scheidt een gevaarlijk gif uit uit zijn klieren om zich te verdedigen tegen roofdieren. Marine pads zijn carnivore en insectivore foerageerders. Ze eten mieren, kevers, oorwormen en andere amfibieën.
De Amerikaanse pad (Bufo americanus) komt in de hele VS voor en is inheems in de Nearctische regio, die zich uitstrekt van Mexico tot Canada en Groenland. Deze soort heeft alleen water nodig tijdens het broedseizoen en is meestal actief in droge vochtige omstandigheden. De bruine huid van de pad stelt het in staat om zich te camoufleren in het droge rotsachtige klimaat dat het bewoont. Het heeft korte poten en een stevig lichaam. Volwassen pads van deze soort zijn carnivoren, maar de kikkervisjes zijn herbivoren en eten alleen algen tot ze jonge volwassenen zijn. Volwassen Amerikaanse pads eten kevers, slakken, naaktslakken en regenworms.
De Europese groene pad (Bufo viridis) is zeer veelzijdig en kan worden gevonden in velden, tuinen, wijngaarden, woestijnen en parken van Oost-Europa en Azië. Deze insecteneters eten vlinders, regenworms, rupsen, kevers en spinnen. Deze padsoort kan in zowel woestijnen als moerassen leven. Zijn huid verandert van kleur als reactie op warmte- en lichtveranderingen. Roofdieren eten deze nachtactieve pads. Als kikkervisjes worden hun eitjes gegeten door libellen.
Oosterse vuurbuikpadden (Bombina orientalis) worden gevonden in Noordoost-China. Ze leven in loofbossen op grote hoogte, rivierdalen, moerassen en vijvers. De donkergekleurde rug varieert van bruingrijs tot heldergroen en helpt het om te camoufleren met het modderige water van zijn leefgebied. De buik heeft helderrode vlekken. Deze giftige pad kan tot 30 jaar oud worden en legt drie tot 45 eitjesclusters om de zeven tot 10 dagen. Deze soort eet weekdieren, insecten en wormen.