Huisdieren
Huisdieren
Psychologen en dierenrechtenactivisten hebben heftig gedebatteerd over de praktijk van het gebruiken van dieren voor experimentele doeleinden. Echter, het gebruik van dieren in psychologisch onderzoek is een langdurige praktijk. Sinds de begindagen van het vakgebied psychologie, zijn dieren zoals kikkers nuttige en effectieve leermiddelen gebleken. Het bestuderen van de emotionele reacties, seksuele impulsen en sensorische prikkels van kikkers, evenals het onderwerpen van de amfibieën aan psychologische experimenten zoals pithing, is nuttig gebleken in de wereld van de psychologie.
In 1924 begon wetenschapper en psycholoog Carney Landis zijn beruchte gezichtsuitdrukkingenstudie. Hij selecteerde willekeurig studenten, Dr. Landis zocht uit of gezichtsuitdrukkingen uniek waren voor emoties. Door zwarte lijnen over de gezichten van de studenten te tekenen om hun gezichtsuitdrukkingen vast te leggen, onderwierp Dr. Landis hen vervolgens aan een reeks tests. Door de handen van de studenten in emmers met natte kikkers te plaatsen, observeerde Dr. Landis hun veranderingen in gezichtsuitdrukkingen door foto's te nemen van hun reacties.
Tijdens de jaren 1930 gebruikte wetenschapper R.A. Nussbaum kikkers om psychologische seksuele impulsen te onderzoeken. Door kikkers in een hittecyclus te observeren, noteerde Nussbaum niveaus van seksuele impuls. Later herévalueerde Nussbaum de impulsen na castratie van de kikkers. Door de twee gegevensverzamelingen te vergelijken, bepaalde Nussbaum dat kikkers in staat zijn om secundaire sets geslachtsklieren te hebben, wat aantoont dat zelfs na castratie de seksuele impulsen van een kikker niet afnemen.
Dr. Robert M. Yerkes probeerde te bewijzen dat kikkers niet in staat zijn te horen door ze aan verschillende sensorische prikkels te onderwerpen. Toen Yerkes de kikkers in dozen plaatste en willekeurig een alarm liet afgaan, reageerden de kikkers minder vaak met psychologische symptomen dan wanneer ze werden benaderd met snelle bewegingen. Met andere woorden, plotselinge bewegingen veroorzaakten sterkere emotionele en psychologische reacties (d.w.z. de kikkers vertoonden symptomen van stress en angst) dan geluiden. Als gevolg hiervan concludeerde Yerkes dat kikkers niet dezelfde gehoorcapaciteiten hebben als hogere dieren.
Pithing van kikkers is een controversieel experimenteel proces dat vaak wordt gebruikt in anatomielessen. Met een mes snijden studenten de wervelkolom door en verwijderen de hersenen, waarna ze levende kikkers observeren op psychologische reacties op pijn. Het observeren van reacties zoals vechten om te ontsnappen, gewoon opgeven of dood spelen, waarna studenten observaties vastleggen die later worden geëvalueerd op psychologische inhoud. Dierenrechtengroepen beweren dat dit type experimenteren wreed en misbruikend is voor kikkers omdat kikkers het vermogen hebben om pijn te voelen en te ervaren.