Huisdieren
Huisdieren
Bloedzuigers zijn parasieten die leven van het bloed van vissen, kikkers, schildpadden en zoogdieren. Bloedzuigers zijn zoetwater carnivoren die worden gevonden in meren en vijvers. Mensen hebben angst voor bloedzuigers vanwege hun onaantrekkelijke uiterlijk en het feit dat bloedzuigers menselijk bloed kunnen drinken. Bloedzuigers zijn wormen die hun prooi detecteren door trillingen en zeer snel zwemmen om zich aan hun gastheer te hechten en te voeden. Bloedzuigers kunnen zich hechten aan prooi met hun mond en staart.
Bloedzuigers doen al hun daadwerkelijke voeding via hun mond. Ze gebruiken hun kaken om zich vast te klemmen aan de gastheer. De bloedzuiger heeft scherpe tanden in zijn mondzuiger, en het gebruikt de tanden om zich in te graven en aan zijn prooi te hechten om te voeden. De bloedzuiger geeft een anticoagulans vrij genaamd hirudine om te voorkomen dat het bloed van de gastheer stolt. Bloedzuigers eten tot ze vol zijn, dan lossen ze hun kaken en laten ze de gastheer los.
Bloedzuigers kunnen zich ook hechten aan gastheren met de zuiger op hun staarten, of de achterste zuiger. De achterste zuiger helpt de bloedzuiger om snel door het water te bewegen en helpt de bloedzuiger ook om de been van de gastheer op te klimmen. De bloedzuiger zoekt een beschutte plek op de gastheer, en hecht vervolgens de kaken van de mond om te beginnen met voeden. De bloedzuiger zuigt het bloed van de gastheer niet daadwerkelijk met de achterste zuiger.
Bloedzuigers geven een verdovend middel vrij in het bloed van de gastheer om te voorkomen dat de gastheer ervan bewust wordt dat de bloedzuiger zijn bloed zuigt. Bloedzuigers verteren bloed langzaam. Ze kunnen maanden leven van het bloed dat ze bij één voeding hebben geconsumeerd. Terwijl ze bloed consumeren, kan hun lichaam tot vijf keer zijn normale grootte bereiken, omdat ze meerdere keren hun eigen gewicht aan bloed kunnen consumeren.
Bloed is niet het enige voedsel dat bloedzuigers eten. Ze eten kleine dieren in vijvers, kikkers, kikkervisjes, wormen en slakken. De voorkeursvoeding hangt af van het type bloedzuiger. Ze gebruiken de receptoren van hun lichaam om de aanwezigheid en bewegingen van hun prooi te detecteren. Ze kunnen ook koolstofdioxide waarnemen, zodat ze weten wanneer een ademende gastheer in de buurt is.