Huisdieren
Huisdieren
Whites boompaddestoel (Litoria caerula) bloeit in een vochtig, bebost milieu, maar past zich aan seizoensgebonden droge habitats en zelfs door de mens gemaakte structuren aan. Ook bekend als dumpy boompaddestoel, noordelijke groene boompaddestoel, gewone groene boompaddestoel en glimlachende kikker, bereikt deze soort een volwassen lengte van 7,5 tot 11,5 centimeter. Vernoemd naar John White in 1790, is Whites boompaddestoel Australië's eerste wetenschappelijk geclassificeerde kikkersoort.
Whites boompaddestoel bewoont het noorden en oosten van Australië, Nieuw-Guinea, Indonesië en de eilanden van de Torresstrait. Niet te verwarren met de Amerikaanse groene boompaddestoel (Hyla cinerea), werd de glimlachende kikker geïntroduceerd in twee zuidelijke graafschappen in Florida.
Litoria caerula leeft in een warm klimaat: dagtemperaturen variëren van 27 tot 30 °C; nachttemperaturen van 22 tot 26 °C. De luchtvochtigheid is ongeveer 60 procent. Whites boompaddestoel past zich aan seizoensgebonden natte of droge habitats aan, variërend van vochtige kustgebieden en tropische regenwouden tot aride habitats. Deze soort bezet boomkronen, holle boomstammen, graslanden, bossen, moerassen en rotskloofjes. In het regenseizoen helpt regen van bladeren en boomstamkloofjes de huid vochtig te houden. In het droge seizoen vertoont Whites boompaddestoel crepusculair gedrag met activiteit tijdens de schemering, zowel bij dageraad als schemering. Een wasachtige afscheiding bedekt hun helpt om zich aan aride omstandigheden aan te passen. Kikkers helpen ook vocht te behouden door een cocon van afgehakte huid en slijm te creëren en te graven. De kikker bezet ook door de mens gemaakte, vocht-behoudende structuren zoals kanalen, cisternen, grachten, afvoeren, wasbakken, toiletten en watertanks in steden en voorsteden. In droog weer kunnen ze proberen particuliere huizen binnen te dringen op zoek naar water.
Whites boompaddestoelen eten harde tijdens het zomerse regenseizoen en paren zich vervolgens. Dieet kan motten, krekels, sprinkhanen, locustes, kakkerlakken, muggen, spinnewebben, vleermuizen en kleine knaagdieren omvatten. Tijdens het broedseizoen verplaatsen mannetjes zich naar stilstaande waterbronnen en geven hun paaringsroep van bomen af. Mannetjes gebruiken soms goten en afvoeren om hun roepen te versterken. Hoewel deze soort niet in water leeft, is hun broedleefgebied een vochtige plaats voor het leggen van eieren. Vrouwtjes leggen een eitje van 150 tot 300 eieren dat zakken naar een substraat of de bodem van door de mens gemaakte sites zoals drainage systemen en watertanks.
In de zuidelijke graafschappen van Florida bloeit Whites boompaddestoel in zowel natuurlijke als door de mens gemaakte habitats. Florida heeft een tropisch monsunklimaat dat warm en vochtig is voor een groot deel van het jaar. Droge winters volgen natte zomers. Deze geïntroduceerde soort kan fokken in onkruidrijke kanalen waar ze drijvende eieren leggen. Volgens de United States Geological Survey kan Whites boompaddestoel concurreren met Floridas inheemse kikkers. Kikkers gefokt voor de huisdierindustrie worden geteeld in orchidee-schaduwhuizen. Sommige kikkers vluchten en betreden het ecosysteem per ongeluk.
In Australië geniet Whites boompaddestoel bescherming door de Environmental Protection and Biodiversity Conservation Act van 1999. De International Union for Conservation of Nature beschouwt dit als een soort van Minste Zorg.