Huisdieren
Huisdieren
Alle soorten zeehonden communiceren met geluiden die ze maken met hun keel en lucht. Het bereik, de toonhoogte en de variatie van deze geluiden zijn echter allemaal groot. Arctische zeehonden kunnen brommen, klinken of grommen tijdens hun communicatie. Weddell-zeehonden sturen lange, lage fluiten onder water uit op zeer hoge decibelniveaus, en gewone zeehonden maken stille roepen. De variatie van deze methoden toont de hoog gespecificeerde ontwikkeling van elke zeehondensoort in reactie op zijn omgeving. Elke communicatiestijl past bij een specifieke behoefte.
Mannelijke zeehonden zijn het meest vocale omdat ze hun roepen gebruiken om hun territorium te verdedigen. De geluiden worden onder water versterkt en kunnen door andere zeehonden over grote afstanden worden gehoord. Arctische zeehonden maken lange-afstandsroepen onder water die bedoeld zijn om vrouwtjes aan te trekken. Ver onder het poolijs in het noorden kunnen deze roepen 30 kilometer verderop gehoord worden. Bovengronds snuiven, fluiten en grommen zijn reacties op bedreigingen van andere zeehonden.
Zeehonden die in poolgebieden met dik ijs leven, kunnen harde, lange-afstandsroepen maken omdat hun roofdieren niet door het ijs kunnen. Baardrobben in de Arctis maken onder water een lange fluit die tot 70 seconden kan duren. Gewone zeehonden en anderen die in de open oceaan leven, zouden orka's aantrekken met deze harde roepen. In plaats van luid te zijn, kiezen mannelijke gewone zeehonden een plek waar vrouwtjes voorbij komen en vertonen ze een show van poses en lage keelgeluiden. Dit is de veiligere manier om een partner aan te trekken in open water.
Dr. Jack Terhune bestudeert zeehondcommunicatie aan de University of New Brunswick en heeft de amplitude van zeehondenroepen gemeten. Zijn onderzoek heeft aangetoond dat zadelrobben, die vaak in groepen van tot 150 leven, de toonhoogte van hun roepen kunnen veranderen zodat elke zeehond gehoord kan worden. Voor de kust van Newfoundland zijn er tussen de 5,5 en 6,5 miljoen zadelrobben die regelmatig migreren op en neer langs de oostkust. De roep van één zeehond kan door 10.000 andere zeehonden gehoord worden op een afstand van twee tot vier kilometer, dus veranderingen in toonhoogte en frequentie zijn belangrijk om overlap te voorkomen.
Zeehonden kunnen ook communiceren door bewegingen. Gewone zeehonden slaan met hun lijf of zwemvliezen op het water om agressie te tonen. Poseren of soortgelijke agressieve vertoningen komen ook voor bij het hofmakerij. Olifantrobben zijn beroemd om de strandgevechten, waarbij mannetjes vechten om de controle over een broedkolonie. De sterkste vechter kan paren met de vrouwtjes op het strand. Volwassen mannetjes rijzen op tot hun volledige hoogte om hun aanvallen te lanceren terwijl ze keelgeluiden maken om de tegenstander te intimideren. De fysieke houding en opgeheven neus van de mannetjes is een oproep tot gevecht.
Jongen, of babyzeehonden, roepen ook vaker dan volwassenen. Gewone zeehondenjongen maken een schaapachtig geluid dat hun moeders individueel kunnen herkennen. Deze vorm van communicatie toont de kracht van de initiële band tussen het babyzeehondje en zijn moeder, die slechts één jong tegelijk baart.