Huisdieren
Huisdieren
Inktvissen zijn weekdieren die vlees eten en tot dezelfde dierenklasse behoren als de octopus. Inktvissen lijken sterk op octopussen, omdat ze beide een grote kop en acht armen hebben met zuignappen die hen helpen te bewegen. Net als octopussen scheiden inktvissen een inktachtige, zwarte slijm af uit hun lichamen om dieren te desoriënteren die hen proberen te eten. Deze inktafgifte helpt de inktvis te overleven in zijn habitat.
Inktvissen hebben lange lichamen die mantels worden genoemd en waarin de mond, tong en snavel zitten. Binnenin hun lichaam hebben inktvissen een maag, slokdarm, anus en sifon die hen in staat stelt waterstraalen uit hun lichaam te produceren om zich door de oceaan voort te bewegen. Twee tentakels en acht met haakjes en zuignappen voorziene armen zijn bevestigd aan de mantel en helpen de inktvis prooien te grijpen en naar zijn mond te trekken. Ook aan de mantel is een verlengd slijmzakje bevestigd dat de inkt produceert.
De verlengde inktzak bevindt zich in de buurt van de sifon en anus van de inktvis. De inkt die in de zak wordt geproduceerd, bestaat uit melanine, dezelfde kleurpigmenten die de huidskleur bepalen en bij mensen sproeten en bruining veroorzaken. Melanine geeft de inktachtige afgifte zijn donkere kleur, maar het is het slijm dat door de inktzak van de inktvis wordt gecreëerd, dat het melanine smeert om de vloeibare afscheiding te produceren.
De inktachtige afscheiding wordt geproduceerd en uit het lichaam uitgestoten om inktvissen te helpen roofdieren in de zee te desoriënteren en aan te ontkomen. De inkt creëert een donkere wolk in het water waar roofdieren niet doorheen kunnen zien. De roofdier wordt verward of bang en trekt zich terug, terwijl de inktvis vrij is om een gedekte uitweg te maken. De inkt kan ook de ogen of huid van sommige roofdieren irriteren.
Wanneer een inktvis problemen met roofdieren opmerkt, scheidt hij de inkt af en stuwt hij onmiddellijk een waterstraal uit zijn sifon om deze te verspreiden en de inktwolk groter te maken. Deze voortstuwing van water en inkt wordt bereikt door opzettelijke spiercontracties, net zoals mensen opzettelijk hun spieren samentrekken om verschillende lichaamsdelen, zoals armen en benen, te bewegen.
Sommige inktvissen kunnen een stof uit hun lichamen produceren die giftig is om hun roofdieren of prooien te verlammen. Deze stof is echter niet de inkt die in de inktzak van de inktvis wordt geproduceerd, aangezien deze eetbaar is en veel mensen de inkt consumeren als onderdeel van vele exotische gerechten.