Huisdieren
Huisdieren
Hondsdolheid en rabiës zijn neurologische ziekten die wasberen treffen en gemakkelijk op honden kunnen worden overgedragen. Beide hebben een degeneratief effect op het gedrag van de wasbeer, waarbij langzaam zijn instincten en intelligentie worden aangetast tot hij zichzelf vernietigend en vaak gewelddadig gedrag vertoont. Uiteindelijk doden deze ziekten de wasberen, zelfs als hun toenemend onvoorspelbare gedrag dat niet eerst doet.
Rabie beïnvloedt wasberen op twee verschillende manieren. De eerste manier is om ze langzaam in een toestand van stupor te brengen. Ze bewegen minder, worden trager en lijken depressief te worden. Hoewel ze nachtdieren zijn, kunnen ze overdag buiten blijven. Ze verliezen ook hun angst voor mensen en andere dieren, en hoewel ze niet openlijk agressief zijn, kunnen ze aanvallen als ze worden geprovoceerd, waardoor de ziekte verspreidt. Deze ongebruikelijke gedragingen zijn de zekerste manier om een rabiëse wasbeer op te sporen.
Alternatief kan een rabiëse wasbeer agressief worden. Doorgaans vallen wasberen geen wezens aan die groter zijn dan zij, zoals honden en mensen, maar een rabiëse wasbeer kan aanvallen. Deze agressieve neigingen kunnen bijzonder gevaarlijk zijn, omdat het speeksel van de wasbeer de ziekte zal verspreiden. Een beet van je hond kan leiden tot het ontwikkelen van zijn eigen geval van rabiës. Een wasbeer die deze symptomen vertoont, heeft waarschijnlijk rabiës, hoewel het ook agressief kan handelen om zichzelf of zijn jongen te verdedigen.
Wat gedragsveranderingen betreft, beïnvloedt hondsdolheid wasberen in veel opzichten op dezelfde manier als rabiës. Ze worden gemakkelijk gedesoriënteerd en zullen vaak doelloos ronddwalen. Als ze worden geprovoceerd, worden ze snel boos en zullen ze aanvallen. In latere stadia is hun vacht dunner geworden en zijn hun lichamen uitgeput. Wanneer een wasbeer er ziek en gedesoriënteerd uitziet, is er een kans dat het hondsdolheid heeft opgelopen.