Platypus-schimmelziekte is een gevaar voor de Tasmaanse populatie van dit bedreigde dier. De ziekte, mucormycose, geïntroduceerd door geïmporteerde kikkers, veroorzaakt huidzweren, secundaire infecties en de dood bij eendbekken.
Geschiedenis
- De eerste gevallen van mucormycose bij eendbekken werden ontdekt in 1982. Tot nu toe is alleen de Tasmaanse eendbek getroffen. De gevallen lijken sinds 1990 af te nemen, maar het blijft een potentieel dodelijke bedreiging.
Oorzaak
- Mucormycose wordt veroorzaakt door de schimmel Mucor amphibiorum. Het infecteert normaal gesproken Australische amfibieën. Bij de Tasmaanse eendbek veroorzaakt de schimmel huidlaesies die uitgroeien tot zweren, wat leidt tot pijn, infecties en de dood.
Oorsprong
- De schimmel arriveerde in Tasmanië toen Australische kikkers van het vasteland naar het land werden geïntroduceerd. Eendbekken van het vasteland evolueerden met deze kikkers, dus ze hebben een immuniteit tegen de schimmel. De Tasmaanse eendbek niet.
Behandeling
- De meeste sterfgevallen worden veroorzaakt door secundaire infectie. Bij dieren in gevangenschap bestaat de behandeling uit preventie door hygiëne en antibacteriële, antifungale en antivirale medicijnen. Er is nog geen effectieve behandeling voor mucormycose zelf.
Natuurbescherming
- Natuurbeschermingsinspanningen hopen immuniteit op te bouwen bij de Tasmaanse eendbek door antilichamen in te voeren van de Australische vastelandsoort van eendbekken. Onderzoekers zullen dit proberen door Tasmaanse zuigelingen biest (eerste melk rijk aan antilichamen) van Australische moeders te geven.
Andere exotische huisdieren
