Huisdieren
Huisdieren
Op december 2008 heeft DFTD duivels aangetast op 64 locaties in meer dan 60 procent van Tasmanië. Bijna 83 procent van de volwassenen die op een enkele locatie worden gevangen, vertoont tekenen van de ziekte. Op februari 2009 bestaan er nog gezonde populaties in het westelijke derde deel van Tasmanië, hoewel de ziekte in die richting verspreidt.
De zeer besmettelijke DFTD verspreidt zich van de ene duivel naar de andere door bijten. Tasmanische duivels missen genetische diversiteit, waardoor hun immuunsystemen de kankercellen accepteren in plaats van ze af te wijzen. Deze ziekte treft voornamelijk volwassenen, maar kan ook worden gevonden bij juveniele duivels.
Kleine bulten en letsels in of rond de mond wijzen op de aanwezigheid van DFTD. Deze groeien uit tot grote tumoren die voornamelijk het gezicht en de hals bedekken. Naarmate de ziekte vordert, ontwikkelen kankers zich op verschillende delen van het lichaam, wat leidt tot de dood binnen enkele maanden na de eerste verschijning. Duivels met mondtumoren die hen ervan weerhouden te eten, sterven aan verhongering.
Het Department of Primary Industries and Water in Tasmanië richtte in 2003 het Save the Tasmanian Devil Program op. Genomen maatregelen om Tasmanische duivels te beschermen omvatten het monitoren van zowel zieke als gezonde populaties, het bestuderen van de ziekte in een poging om de oorzaak te identificeren en het stoppen van de verspreiding van de ziekte door duivels te voorkomen naar locaties te verplaatsen waar geen gevallen van DFTD zijn gemeld.
De Verzekeringspopulatie, gestart door het Save the Tasmanian Devil Program in 2005, bestaat uit duivels genomen uit gebieden zonder voorkomen van DFTD. Het handhaven van genetische diversiteit over de komende 10 tot 20 jaar vereist ten minste 500 broedende duivels. Op februari 2009 zijn er 145 ziektevrije duivels naar het vasteland van Australië verplaatst om de voortgezette overleving van de soort te helpen waarborgen.