Huisdieren
Huisdieren
Canien osteosarcoom (OSA) is een agressieve ziekte die 80 procent van de maligne botkankers bij honden voor zijn rekening neemt, volgens de Faculteit Diergeneeskunde (CVM) van de Universiteit van Georgia. De ziekte wordt geklassificeerd als een snelgroeiende en destructieve neoplase, wat een nieuwe en abnormale weefselgroei van het bot is. OSA treedt vaker bij honden op dan bij enig ander zoogdier op aarde. OSA van de schedel wordt axiale OSA genoemd en is minder vaak.
Blootstelling aan chemische carcinogenen, pre-existerende skeletafwijkingen zoals genezen breuken, en interne vreemde lichamen zoals metalen platen zijn bekend om de groei van OSA-tumoren direct te beïnvloeden. Verder is tumorontwikkeling synchroon met genetische predispositie in bepaalde familielijnen. DNA-virussen zoals polyomavirus en SV-40 virus en RNA-virussen zoals type C retrovirussen zijn bekend om OSA-tumoren te induceren. 90 procent van de grote en reuzenhondenrassen is geneigd om OSA te ontwikkelen, volgens de CVM. De ziekte ontwikkelt zich meestal wanneer een hond een leeftijd bereikt van ongeveer 7,5 jaar. OSA komt iets vaker voor bij reuen — en is vrij zeldzaam bij kleine hondenrassen.
De meest voorkomende vorm van OSA is appendiculair. Appendiculair OSA ontstaat langs de voorpoten, die verantwoordelijk zijn voor het dragen van het grootste deel van het gewicht van een hond gedurende zijn leven. De zeldzamere axiale OSA betreft de wervels, ribben en schedel. OSA van de schedel ontstaat in de schedelgewelf, zygomatiche boog en de kaak. In zeldzame gevallen ontstaat OSA van de schedel in de neusgat. Bovendien is OSA die in de schedel ontstaat vaak multilobulair, wat betekent dat meerdere duidelijk gedefinieerde tumoren tegelijkertijd groeien. Axiale OSA is vaker bij teven dan bij reuen en ontwikkelt zich meestal bij middeljarige dieren.
Axiale OSA die ontstaat in de schedel kan neurologische deficiënten en ernstige neusbloedingen veroorzaken. Verder zullen honden met schedel-OSA tumoren ontwikkelen die met het blote oog duidelijk zichtbaar zijn. Traag gedrag, agressie en irritabiliteit zijn ook potentiële symptomen.
Behandeling varieert van chemotherapie, chirurgie en bestraling. Als een hond onbehandeld blijft, heeft hij waarschijnlijk nog 2 tot 6 maanden te leven. In sommige gevallen helpt amputatie, maar vaak vertraagt het de ziekte slechts tijdelijk. Als de amputatie succesvol is, wordt chemotherapie geïnduceerd om de overlevingstijd te verlengen. Hoewel amputatie zelden werkt, is het de beste kans van de hond op een langer leven. Honden tussen de 7 en 10 jaar hebben betere kansen op langere overleving dan jongere en oudere honden met OSA.