Huisdieren
Huisdieren
Bij Wobblers syndroom drukken de nekgewervels op het ruggenmerg, wat inflammatie veroorzaakt en de stroom van signalen tussen de hersenen en de poten beperkt, waardoor de hond abnormaal loopt. Het wordt ook wel cervicale stenotische myelopathie of CSM genoemd.
Jonge Grote Danen en oudere Dobermanns zijn de honden die het meest getroffen worden, maar het wordt ook op verschillende leeftijden en in andere grote rassen gezien.
In het begin zal uw hond een vreemde manier van lopen ontwikkelen met zijn achterpoten; de poten worden niet stevig en nauwkeurig op de grond gezet en kunnen knikken, zodat de hond lijkt te stakelen of te wobbelen tijdens het lopen. Naarmate de aandoening vordert, zal de hond beginnen overexaggerate stijve bewegingen te maken met zijn voorpoten als een soldaat die gansstap maakt, en uiteindelijk quadriplegisch worden met een flauwe paralyse van alle vier de poten. De aandoening is niet pijnlijk en honden zijn meestal helder en alert.
Uw dierenarts zal röntgenfoto's maken van de nek van uw hond om de vorm en positie van de botten of gewervels te controleren. Hij zal vervolgens een myelogram uitvoeren waarbij hij een speciaal contrastmiddel in de ruggenmergspaal injecteert, wat het ruggenmerg outlineert en toont of er compressie of vernauwing is door de druk van de gewervels.
Alle honden krijgen medicijnen om de zwelling van het ruggenmerg te verlichten waar het door de gewervels wordt ingedrukt, dit kunnen corticosteroïden of niet-steroïdale anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAIDs) zijn. Als de tekens mild zijn, kan de hond mogelijk alleen op medicijnen worden onderhouden, maar de meeste worden naar chirurgie verwoven. De chirurgie heeft als doel de druk op het ruggenmerg te verlichten door de gewervels te hervormen en te stabiliseren en hun relatieve posities te veranderen. Metaalstaven en schroeven of specifieke harsen kunnen langs de wervelkolom geplaatst worden om dit te bereiken.
Honden krijgen een paar dagen pijnstillers en kunnen in een gepaste kraag geplaatst worden zodat ze hun hoofd en nek niet excessief kunnen bewegen. De honden die voor de chirurgie konden lopen, kunnen na een paar dagen naar huis gaan en zijn beperkt tot een paar korte wandelingen op een harnas en fysiotherapie elke dag gedurende twee tot drie weken. Honden die niet konden lopen voor de chirurgie worden gehospitaliseerd, op gepaste bedden gelegd en krijgen intensieve verpleegkundige ondersteuning met geregeld gecontroleerd zwemmen om hun spierkracht te behouden totdat ze weer kunnen lopen. Deze honden beginnen meestal binnen dagen verbetering te tonen en alle honden kunnen gedurende zes maanden na de chirurgie stapsgewijs verbeteren, hoewel sommige honden een abnormale gang kunnen behouden.