Huisdieren
Huisdieren
Myoclonische aanvallen zijn een specifiek type aanval dat onvrije spierspasmen veroorzaakt. Ze beginnen op jonge leeftijd en zijn minder voorkomend dan andere aanvalsvormen.
Onvrije spasmen van één of meer spieren in de poten, bekken of gezicht kenmerken myoclonische aanvallen. De bewegingen kunnen rukkig zijn, maar in tegenstelling tot grand mal aanvallen (meest voorkomend), ervaart de hond alleen spierkontracties in één lichaamsdeel.
Volgens Thomas K. Graves, DVM, voeren dierenartsen meestal geen uitgebreide tests uit bij een enkele aanval. Maar bij herhaling is het belangrijk om andere oorzaken (zoals hypoglycemie) uit te sluiten en de aandoening te managen.
Een hersenaandoening veroorzaakt myoclonische aanvallen. Abnorme activiteit kan één hersengebied beïnvloeden, vandaar één lichaamsdeel. Maar aanvalsactiviteit kan ook beide hersenhelften betreffen, wat leidt tot ernstigere aanvallen met bewusteloosheid. De oorzaak kan ook idiopathisch (onbekend) zijn.
Een dierenarts kan medicijnen voorschrijven om toekomstige aanvallen te verminderen, of dieetaanpassingen suggereren. Het is belangrijk dat eigenaren weten hoe ze moeten reageren: voorkomen dat de hond zich kwetst en een dagboek bijhouden van aanvalsactiviteit.
Dennis O'Brien, DVM, rapporteert op het Canine Epilepsy Network dat onderzoekers in 2004 de genen ontdekten die caniene myoclonische aanvallen veroorzaken. Deze genen veroorzaken een aandoening vergelijkbaar met de ziekte van Lafora bij mensen.