Huisdieren
Huisdieren
Een aanval ontstaat wanneer de neurologische activiteit in de hersenen plotseling in bursts van neuronen ontbrandt. Deze neuronen veroorzaken dat de hersenen het lichaam laten convulseren in een oncontroleerbare ritme. Het plotselinge optreden van aanvallen bij oudere honden wijst meestal op een onderliggende oorzaak zoals een tumor, diabetes, leverziekte, nierfalen of vergiftiging.
De meeste honden voelen dat er iets mis is of gaat gebeuren vlak voor een aanval. De hond kan onrustig of zenuwachtig worden. Vaak rent de hond naar zijn baas in angst en smeekt om hulp. De hond begint te beven en de ogen krijgen een verglaste uitstraling. Vervolgens volgt een instorting: de hond verstevigt op zijn zijde. De poten gaan sneller en sneller 'padden'. Er treedt overmatige speekselvrijgave op en de kaak is gespannen. Tijdens een hevig aanval bijt de hond vaak in zijn tong, waardoor bloed gemengd met speeksel uit de mond stroomt.
De hond herstelt langzaam van de aanval. Dit heet de post-ictale fase; de hond ligt op zijn zijde, hijgt en is gedesoriënteerd. Vaak blijft de hond een tijdlang blind, maar het gezichtsvermogen keert langzaam terug. Deze fase duurt ongeveer een uur, maar kan tot twee dagen duren, afhankelijk van de onderliggende oorzaak. Na de aanval en de nasleep is de hond uitgeput en kan hij in een diepe slaap vallen.
Na de eerste aanval in de ouderdom moet de eigenaar medische hulp zoeken. De dierenarts luistert naar de beschrijving en doet een volledig lichamelijk onderzoek. Bloedonderzoek evalueert electrolyten, leverfunctie en nieren. Ook urine wordt onderzocht. De dierenarts kan besluiten hersenvocht (cerebrospinal fluid) te onttrekken onder narcose. Een EEG kan worden uitgevoerd. Een MRI of CT-scan kan de oorzaak van de aanval vaststellen.
Idiopathische epilepsie wordt vaak gediagnosticeerd bij oudere honden. Het is een vorm van epilepsie zonder detecteerbare onderliggende oorzaak. De aandoening lijkt genetisch. Sommige rassen lijden er vaker aan: Duitse herders, dachshonden, cocker spaniels, poodles en golden retrievers.
Ongeacht de oorzaak krijgt de hond antiaanvalsmedicatie. Deze middelen elimineren de aanvallen vaak niet volledig, maar verminderen ze. Vaak worden primidon en fenobarbitaal voorgeschreven.
Het zien van een geliefde oudere hond een aanval doormaken is traumatisch. Maak de hond zo comfortabel mogelijk om letsel te voorkomen. Ruim meubels weg. Meet de duur van de aanval voor de dierenarts. Honden sterven zelden aan aanvallen, tenzij ze direct na elkaar optreden. Bij aanhoudende aanvallen: direct naar de spoeddierenarts.