Huisdieren
Huisdieren
Geriatrisch vestibulair syndroom treft oudere honden om geen bijzondere reden. Het is een plotseling verlies van balans en coördinatie dat ook wordt aangeduid als idiopaath vestibulair syndroom of perifeer vestibulair syndroom, omdat het ook middelbare honden kan treffen. Idiopaath betekent in wezen dat het syndroom om "geen bekende oorzaak" gebeurt. Het syndroom kan een beroerte nabootsen, en de getroffen hond kan in de eerste paar dagen overgeven vanwege zijn duizeligheid.
Het syndroom veroorzaakt ontsteking van de zenuwen van het binnenoor, die de balans en oriëntatie van de hond beheersen. De hond is duizelig, valt, lijkt dronken of zwak, en kan soms niet staan. De aandoening kan van een paar dagen tot een paar weken duren. Sommige honden hebben resteffecten nadat het syndroom is voorbij, zoals een licht gekanteld hoofd.
Een hond die lijdt aan het syndroom zal waarschijnlijk niet eten of drinken tenzij u hem uit de hand voedt. Dit komt omdat hij moeite heeft met zijn fijne motoriek en niet kan omgaan met eten of drinken uit zijn gebruikelijke kom. Een hond kan volledig herstellen als u bereid bent om hem door de aandoening heen te verplegen. Bovendien kan de hond zijn gewone droge brok weigeren. Sommige dierenartsen adviseren om het voedsel van de getroffen hond aan te vullen met gehakt en kip, uit de hand gevoerd, totdat de hond weer normaal is. U moet de hond misschien naar buiten dragen om zijn behoefte te doen, omdat hij kan struikelen en vallen als hij probeert meer dan een paar stappen te zetten.
Hoewel het syndroom betrekking heeft op het binnenoor van de hond, kan het ook zichtproblemen veroorzaken. Nystagmus – ritmische oogbewegingen – is een van de tekenen van het syndroom, en dit kan helpen bij de diagnose van een dierenarts. De zichtproblemen kunnen bijdragen aan het gevoel van onbalans of "zeeschiekte" van de hond.
Hoewel de werkelijke oorzaak van het syndroom onbekend is, kunnen binnenoorontstekingen een rol spelen. Als de hond niet binnen een paar weken herstelt, zal een dierenarts het binnenoor nader moeten onderzoeken, testen op kanker die de kleine hersenen of het binnenoor aantast, lymfoom, trauma door een hersenletsel of een eenvoudige binnenoorontsteking. De behandeling zal afhangen van eventuele onderliggende aandoeningen die de dierenarts ontdekt.
Sommige dierenartsen kiezen ervoor om het syndroom alleen met tijd te behandelen, in de overtuiging dat afwachten van het syndroom de beste aanpak is. Echter, sommigen zullen antibiotica voorschrijven als ze geloven dat een infectie ook een rol speelt, en dramamine, een vrij verkrijgbaar medicijn tegen reisziekte. Dramamine is verkrijgbaar bij een dierenarts, apotheek of supermarkt. De dosering is afhankelijk van de grootte van de hond; raadpleeg een dierenarts. Nadat de hond is hersteld van het syndroom, kan ze nog steeds enkele restverschijnselen hebben, zoals af en toe het hoofd kantelen. Honden die dit vertonen, lijken er niet door geplaagd te worden.
Schildklier te weinig activiteit kan een rol spelen in het syndroom, hoewel een laboratoriumtest zou moeten bepalen of de hond een probleem heeft met zijn schildklierfunctie. Bovendien, als de hond een nadelige reactie had op oormedicatie, kan dit zich manifesteren via vestibulair syndroom. Een andere boosdoener is encefalitis, wat een ontsteking van de hersenen is; dit wordt veroorzaakt door infecties zoals hondenziekte. Medicatie kan encefalitis en schildklier te weinig activiteit behandelen.
In de meeste gevallen treft vestibulair syndroom slechts eenmaal tijdens het leven van een hond, hoewel het mogelijk is dat een hond er opnieuw aan lijdt. Dierenartsen zeggen dat herhaalde episoden de uitzondering zijn. Een hond die door het syndroom wordt getroffen, kan een normaal leven verwachten en weer zijn gewone voedsel eten.