Schurft, een veelvoorkomende aandoening bij honden en zelden bij katten, veroorzaakt gelokaliseerde huidirritatie. Afhankelijk van de variëteit van schurft en de mate van infectie variëren de symptomen. Er bestaan drie typen schurft: demodectische, cheyletiella en sarcoptische. Niet-overdraagbare demodectische schurft vormt geen bedreiging voor mensen of andere dieren. De aandoening treft alleen dieren met een aangetast immuunsysteem. Zowel cheyletiella als sarcoptische schurft overdragen gemakkelijk op mensen en andere dieren.
Mijtoverdracht en overleving
- Zowel cheyletiella als sarcoptische schurft overdragen via direct contact met de hond of besmette omgeving. De mijten hebben het vermogen om lange tijd buiten het gastdier te overleven. Sarcoptische schurft kan een tot zes dagen gemakkelijk buiten het gastdier overleven. Cheyletiella is nog veerkrachtiger dan de sarcoptische mijt; het kan 10 dagen buiten de gast gedijen, volgens Dr. Susan Muller Esneault bij Critterology. Tijdens deze periode hebben de mijten het vermogen om een nieuwe gastheer op te zoeken.
Tijdsbestek voor symptomen
- Mijtinfectie van zowel de sarcoptische mijten als de cheyletiella mijten wordt niet duidelijk totdat de mijtenpopulatie is ontploft op het dier of mens na overdracht. Symptomen manifesteren zich bij de sarcoptische mijt pas nadat er 3 tot 6 weken zijn verstreken sinds de infectie begon. Wanneer cheyletiella mijten een mens of dier infecteren, beginnen symptomen drie tot vijf weken na blootstelling.
Kenmerken
- De cheyletiella mijt voedt zich met de keratine lagen van de huid en de sebaceuze afscheidingen. Het graaft zich niet in de huid van de gastheer. Infectie is het zwaarst na overdracht langs de wervelkolom en rond de ribbenkast. Sarcoptische schurftmijten graven zich in het oppervlak van de huid om eieren te leggen, wat intense jeuk en ongemak veroorzaakt.
Symptomen
- Nadat de hond sarcoptische schurft heeft opgelopen, lijdt het aan jeuk die vaak resulteert in dat de hond zichzelf bijt en wonden toebrengt. Haarverlies, papules en korstigheid van de huid treden op. Secundaire bacteriële infecties vinden vaak plaats bij een ernstige infectie, volgens Provet. Cheyletiella mijtinfectie veroorzaakt schilferen langs de wervelkolom en ribbenkast waar de mijten graag verblijven. Wanneer de infectie ernstig is, zijn de mijten zichtbaar omdat cheyletiella mijten veel groter zijn dan sarcoptische mijten. Jeuk treedt op bij cheyletiella infecties, maar is niet zo ernstig als sarcoptische schurft.
Behandeling
- Zowel de dieren als de omgeving moeten worden behandeld wanneer de diagnose is gesteld. Een dierenarts schrijft acariciden voor. Antibiotica helpen bij het behandelen van secundaire bacteriële infecties. Antiseborroïsche shampoos helpen de huidirritatie te verlichten en de mijtenpopulatie te verminderen. Als de mijten op mensen worden overgedragen, duurt de infectie zelden lang. Er zal ernstige jeuk optreden bij de mens, maar er is normaal gesproken geen behandeling vereist voor controle.
