Huisdieren
Huisdieren
Hartenwormen zijn parasieten, Dirofilaria immitis, die katten en honden infecteren via muggenbeten. Wanneer een mug een geïnfecteerd huisdier beet, drinkt het jonge hartenwormen samen met het bloed in. De wormen rijpen binnen de mug, die ze overbrengt naar een nieuwe gastheer wanneer het een ander dier beet. De wormen zullen dan een huisvesting maken in de aderen van de longen, en misschien het hart, van de hond of kat.
De American Heartworm Society zegt dat een artikel uit 1847 door T.C. Osborne in het "Western Journal of Medicine and Surgery" de eerste vastgelegde verhaalgave van het vinden van wormen in het hart en bloedvaten van een hond geeft. Feliene hartenwormen werden in de jaren 1920 ontdekt, volgens de vereniging.
De eerste medicatie voor hartenworm, diethylcarbamazine — ook bekend onder de handelsnaam Caricide — werd ontwikkeld tijdens de Tweede Wereldoorlog om soldaten in de Zuidelijke Stille Oceaan te behandelen, volgens de Patent Storm website. De soldaten waren geïnfecteerd met filariasis, een ziekte veroorzaakt door parasieten verwant aan hartenwormen. Tijdens de jaren 1950 begonnen dierenartsen diethylcarbamazine te gebruiken om hartenworm te behandelen.
De American Cyanide Company stopte met het maken van Caricide nadat dierenartsen en huisdiereigenaren klachten dat honden met heel veel wormen stierven na behandeling. Patentstorm.us zegt dat dit alleen in een klein percentage honden gebeurde, meestal na langdurige besmettingen die hen gestrest, zwak en uitgemergeld hadden achtergelaten.
De creatie van ivernectine, een hartenworm-preventieve behandeling, was de volgende grote doorbraak. Het begon in 1975, volgens Stanford University, wanneer werkers bij Merck laboratoria ontdekten dat een van de 54 grondmonsters die ze uit Japan ontvingen voor onderzoek een verbinding, Avermectine, bevatte die antiparasitaire effecten had. Onderzoek wees uit dat de verbinding natuurlijk geproduceerd werd door een bacteriesoort in de grond.
Merck begon ivermectine te testen in 1981, en vonden dat het effectief was tegen filariare parasieten bij mensen. Het werd in 1987 goedgekeurd voor hartenwormbehandeling, en is nu de actieve ingrediënt in Heartguard, onder andere medicijnen.