Huisdieren
Huisdieren
Bulldogs zijn gevoelig voor huidaandoeningen, waaronder rode roetmijt. Rode roetmijt is een veelvoorkomende caniene huidaandoening die ook bekend staat als demodicosis of demodex. Het wordt veroorzaakt door demodex canis, een microscopische mijt die eigenlijk deel uitmaakt van de normale huidflora van alle honden. Bij voorbelaste individuen nemen de mijten toe in aantal, wat klinische ziekte veroorzaakt. Gevoeligheid voor roetmijt is erfelijk.
Rode roetmijt is gelokaliseerd of algemeen. Gelokaliseerde roetmijt treedt meestal op bij bulldogs jonger dan één jaar. Ze zijn meestal gezond en hebben roetmijt ontwikkeld als gevolg van een tijdelijke ziekte of een stressvolle gebeurtenis. Volgens Petplace.com herstelt ongeveer 90 procent van de honden met gelokaliseerde demodicosis spontaan. De andere 10 procent ontwikkelt algemene rode roetmijt, die ook als een acute ziekte kan ontstaan. Deze vorm wordt gecategoriseerd als juveniele of volwassen rode roetmijt. De meeste bulldogs met juveniele inschietingtijd genezen vanzelf, maar de prognose voor volwassen inschietingtijd is onzeker.
Bij gelokaliseerde rode roetmijt worden enkele cirkelvormige, korstige gebieden opgemerkt, het vaakst op het hoofd en de voorpoten van jonge honden. Bulldogs met algemene rode roetmijt hebben haaruitval over hun hele lichaam, inclusief hoofd, nek, buik, poten en voeten. Hun huid is korstig en geïnflameerd en barst, waarbij een heldere vloeistof vrijkomt. Helaas hebben honden die lijden aan de algemene vorm meestal een secundaire bacteriële infectie. Sommige worden zeer ziek, met koorts, lethargie en eetlustverlies. Bulldogs met algemene rode roetmijt hebben onmiddellijke behandeling nodig.
Vermoed demodectische roetmijt kan worden bevestigd met een huidschraap of biopt. De alligatorachtige mijten zijn onder een microscoop te zien. "Onthoud dat deze mijten in elke hond aanwezig zijn," stelt PetEducation.com, "dus door henzelf vormen ze geen diagnose van roetmijt. De mijt moet samen met de letsels zijn om een diagnose van roetmijt te stellen." Oudere bulldogs en andere rassen die met roetmijt zijn gediagnosticeerd, moeten worden gescreend op andere ziekten zoals de ziekte van Cushing, hypothyreoïdie, kanker en hartwormziekte.
Er zijn drie behandelingen voor rode roetmijt: amitraz (Mitaban), milbemycine (Interceptor) en ivermectine (Ivomec). Mitaban is de enige FDA-goedgekeurde behandeling. De meeste dierenartsen gebruiken het wekelijks, in plaats van het twee-weekse protocol, volgens Petplace.com. Milbemycine vereist gemiddeld 90 dagen therapie. De behandelingsvoorkeur van de meeste dierenartsen is ivermectine. Volgens Petplace.com: "Het wordt aanbevolen om de dosis geleidelijk op te bouwen om het optreden van ernstige bijwerkingen te minimaliseren." Bulldogs krijgen, net als alle rassen, dagelijks ivermectine tot de symptomen zijn verdwenen en worden vervolgens gedurende een periode van twee tot drie maanden geleidelijk afgebouwd.
Eigenaren moeten hun bulldogs gedurende several weken antibiotica geven om eventuele secundaire bacteriële infecties te behandelen. Antibiotica worden toegediend gedurende vier tot tien weken, afhankelijk van of de infectie oppervlakkig of diep is. Als de dierenarts van de bulldog er niet voor kiest om roetmijtdips toe te dienen, moet de eigenaar de bulldog orale medicatie geven--zowel ivermectine als milbemycine--om de mijten te doden. Honden krijgen meestal gedurende minimaal drie maanden medicatie. Bulldogs die bij de dierenarts ondergaan aan dips, kunnen tussen de bezoeken door niet nat worden. Als orale anti-roetmijtmedicatie wordt gebruikt, moeten de eigenaren de bulldogs regelmatig wassen met antibacteriële shampoos.