Huisdieren
Huisdieren
Rode schurft, ook wel demodectische pododermatitis, demodectische schurft, folliculaire schurft en puppy schurft genoemd, wordt veroorzaakt door de huismijt demodex canis. Rode schurft is een onaangename huidaandoening die een aanzienlijk deel van de hondenpopulatie op een bepaald moment in hun leven zal oplopen. In tegenstelling tot sarcoptische schurft, die zeer besmettelijk is, wordt rode schurft zelden van de ene volwassen hond op de andere overgedragen.
Kleine populaties van de Demodex canis-mijt leven op natuurlijke wijze op alle honden, volgens experts van Vetinfo. De mijt gaat meestal van moeder naar pup over in de eerste paar dagen van het leven. Gezonde volwassen honden kunnen over het algemeen het aantal mijten beheersen, maar puppy's hebben meer problemen om dat te doen vanwege hun ontwikkelende immuunsysteem. Als een volwassen hond rode schurft oploopt, is dat meestal het gevolg van een trauma dat het immuunsysteem van de hond heeft verzwakt, een genetische aanleg voor de infectie of een indicatie van een veel groter gezondheidsprobleem, zoals kanker, metabole defecten, hartworm, leverziekte of nierziekte.
Gelokaliseerde rode schurft treedt meestal op bij juveniele honden zonder onderliggende gezondheidsproblemen. De infectie volgt vaak op een ziekte en/of een verzwakking van het immuunsysteem door trauma. Gelokaliseerde schurft, zoals de naam al aangeeft, is beperkt tot een bepaald deel van het lichaam. Generaliseerde schurft wordt geclassificeerd als juveniel of volwassen-begin en is wijdverspreid over het lichaam, waarbij verschillende huidplekken worden aangetast.
Symptomen van gelokaliseerde rode schurft, volgens Vetinfo, omvatten dunner wordend haar of laesies op één gebied, meestal op het hoofd of op het voorste deel van het lichaam. Rode of korstige huidplekken verschijnen ook met irritatie, soms met jeuk.
Generaliseerde rode schurft produceert rode en/of korstige huidplekken over het hele lichaam en kan ook secundaire bacteriële infecties, koorts, eetlustverlies, vergrote lymfeklieren, jeuk, geur en vocht uit laesies omvatten.
Diagnose van zowel gelokaliseerde als generaliseerde rode schurft wordt verkregen door lichamelijk onderzoek en het testen van huidmonsters. Voor deze tests wordt een kleine hoeveelheid huid geschraapt van een verdacht gebied en hoewel het ongemakkelijk kan zijn voor de hond, zijn de schrapingen niet diep en zouden ze niet pijnlijk moeten zijn, volgens Vetinfo.
Behandeling van rode schurft hangt af van de leeftijd van de hond en of de infectie gelokaliseerd of generaliseerd is, volgens experts van Vetinfo. Gelokaliseerde infecties kunnen worden behandeld met antibacteriële shampoos en zalfjes met een succespercentage van 90 procent. Slechts 10 procent van de schurft van deze caniene patiënten zal overgaan in generaliseerde schurft.
Generaliseerde schurft bij een puppy kan meestal worden behandeld met een meer uitgebreide toepassing van de antibacteriële shampoos en zalfjes die worden gebruikt voor gelokaliseerde schurft, aangezien hun immuunsysteem nog in ontwikkeling is. Generaliseerde schurft bij een volwassen hond is echter een ander verhaal. Generaliseerde schurft die op volwassen leeftijd begint, vereist voorgeschreven anti-mijtbaden en medicijnen en een grondige evaluatie van mogelijke onderliggende gezondheidsproblemen die de hond voorbestemmen voor de infectie. Omdat bepaalde medicijnen niet bij sommige rassen kunnen worden gebruikt, wordt overleg met een dierenarts geadviseerd door de website Vetinfo.