Wat algemeen als schurft bij honden wordt aangeduid, kan eigenlijk worden veroorzaakt door een paar verschillende microscopische parasieten genaamd mijten. Demodex canis mijten komen veelvoorkomend voor in beperkte besmettingen op bijna alle dieren en veroorzaken doorgaans geen ernstige problemen. Demodectische mijten kruisinfecteren niet met andere dieren en zijn daarom gemakkelijker te beheersen dan hun frustrerende neven, Sarcoptes scabei.
Sarcoptische schurft en levenscyclus
- Sarcoptische schurft
Sarcoptische schurft wordt veroorzaakt door een besmetting van de mijt Sarcoptes scabei, een mijt die over de hele wereld voorkomt. Huishonden in de VS raken vaak besmet met deze mijt door direct contact met geïnfecteerde vossen. Echter, infectie door indirect contact--ofwel de hond gaat in de buurt van de hol van een geïnfecteerd dier of de geïnfecteerde vos komt in het territorium van de hond--komt ook voor. Het is zeer besmettelijk van hond op hond. Katten worden zelden besmet met sarcoptische schurft, hoewel ze schurft krijgen van een andere mijt.
- Levenscyclus
De sarcoptische mijt brengt zijn hele levenscyclus van 17 tot 21 dagen door op de hond. Vrouwtjes graven zich in de huid in en leggen hun eieren, wat ontsteking van de huid en intense jeuk van de hond als reactie veroorzaakt.
Symptomen, detectie en behandeling
- Symptomen
Intense jeuk van de hond is een indicatie van mogelijke schabie-infectie. Bepaalde gebieden zoals de oorflappen en de elleboogzone op de voorpoot zijn veelvoorkomende plaatsen voor mijten om te infecteren, aangezien deze gebieden moeilijk voor de hond te bereiken zijn. De dramatische jeuk van de hond zal ontsteking van de huid, pus en resulterende korstige gebieden veroorzaken. Hoewel de mijt niet op mensen kan leven, zal hij een paar dagen op mensenhuid doorbrengen, wat resulteert in rode bulten; dit kan verdere indicatie zijn van een schabie-infectie.
- Detectie
Positieve bevindingen zijn moeilijk voor sarcoptische mijtinfectie. Huisdieren worden vaak goed verzorgd, zodat huidafschrabingen kunnen resulteren in geen bevindingen. Een dierenarts zal huidafschrabingen doen voor potentiële diagnose onder een microscoop; deze afschrabingen moeten vrij diep zijn om tot het punt onder de huid te komen waar de vrouwtjesmijten zich ingraven.
- Behandeling
Behandeling is kritisch. Vossen in het wild sterven aan schurfinfecties--ze worden letterlijk tot afleiding gedreven door de jeuk, worden lethargisch en onverschillig voor eten. Jonge, gezonde huishonden komen zelden op dit punt omdat ze gezond genoeg zijn om ernstige infectie af te weren en doorgaans goed verzorgd zijn. Echter, de mijten gaan niet weg zonder behandeling. De meeste honden kunnen worden behandeld met medicijnen zoals selamectine, ivermectine en moxidectine (beide laatsten worden beschouwd als "off-label" gebruik voor het behandelen van mijten). Breng uw hond onmiddellijk naar de dierenarts als u verdenkt op schabie-tekenen. Behandel niet zelf, aangezien sommige hondenrassen sommige medicijnen niet verdragen; bijvoorbeeld, collies mogen geen ivermectine krijgen in doses hoog genoeg om mijten te doden. Ook, aangezien schabie moeilijk te diagnosticeren is, kan uw hond te maken hebben met een ander probleem dat een andere behandeling nodig heeft.
Schurft bij honden vereist snel diergeneeskundig ingrijpen om de mijten te bestrijden.
