Huisdieren
Huisdieren
Horner-syndroom (vaak Horner's disease genoemd) is een verzameling symptomen door een neurologische letsel. Het treft de gezichtsspieren door verlies van contact met gezichtszenuwen. Het syndroom is niet levensbedreigend of gevaarlijk, hoewel de uiterlijke verschijning alarmant kan zijn.
Meest opvallend: vernauwde pupillen, hangende ooglidden. Ogen kunnen ingezakt lijken. Gedilateerde bloedvaten in het gezicht geven verhoogde roze kleur en warmte aan de aangedane zijde (moeilijk zichtbaar bij kleine honden).
Letsel aan het sympathicus-zenuwstelsel (verantwoordelijk voor "vecht-of-vlucht"-respons: zweten, pupildilatatie). Schade resulteert in pupilvernauwing. Twee zenuwsegmenten: eerste (lang, langs wervelkolom naar hersenstam), tweede (kort, van hersenstam naar oog).
Horner wijst op zenuwschade die behandeling kan vereisen. Oorzaken: van oorinfecties tot neurologische kanker. Fysiek trauma (gevecht, harde trek aan halsband) kan het veroorzaken. Schade aan eerste segment is ernstiger. Dierenarts doet volledig fysiologisch onderzoek. Vaak blijft exacte oorzaak onbekend (idiopathische gevallen).
Horner-syndroom vereist geen behandeling: niet pijnlijk, geen visusstoornis. Oogdruppels kunnen zichtbare symptomen verlichten, maar worden minder effectief. Minder ernstige gevallen lossen zich in weken op (±50% kans). Tijd is dan de enige genezing. Bij ernstige oorzaak (kanker): passende behandeling tot en met chirurgie.
Gouden retrievers tonen Horner vaker (≈80% van gevallen, middelbare tot latere leeftijd). Volgende: cocker spaniel (neiging tot oorinfecties).