Huisdieren
Huisdieren
Microscopische mijten veroorzaken en verspreiden de drie vormen van schurft: sarcoptische, cheyletiella en demodectische. Verschillende soorten mijten veroorzaken de verschillende soorten schurft, die verspreiden via direct of indirect contact met een besmet dier. Sarcoptische en cheyletiella schurft zijn de meest besmettelijk en kunnen van dieren op mensen worden overgedragen.
Schurftmijten die in de huid graven – kleine, achtpotige verwanten van spinnen – veroorzaken jeuk, schilfering en open wonden op de huid. Haaruitval gaat over het algemeen gepaard met schurftinfecties, ofwel door de infectie zelf of door het besmette dier of persoon dat krabt.
Schurft verspreidt zich via direct contact met een besmet dier of persoon, of via indirect contact met mijtenbesmette items zoals beddengoed, kleding, tapijten of meubels. Hoewel schurft het meest wordt geassocieerd met honden, met name zwerfhonden of verwaarloosde honden, kan het katten, paarden, wilde dieren zoals vossen en wolven, schapen, vee en mensen infecteren.
Vrouwelijke mijten graven zich onder de huid in om hun eieren te leggen, die na enkele dagen uitkomen en de besmetting voortzetten door hun eigen eieren te leggen, volgens de website Dog Owner's Guide. Afhankelijk van het type schurft, veroorzaakt de besmetting matige tot ernstige jeuk en vochtende wonden. Vrouwelijke schurftmijten leggen tot 40 eieren tegelijk.
Sarcoptische schurft, beschouwd als de ernstigste van de drie typen, kan zich over het hele lichaam verspreiden en levensbedreigende huidaandoeningen veroorzaken. Ook bekend als schabij, sarcoptische schurft veroorzaakt intense jeuk. Dieren met sarcoptische schurft krabben en bijten zichzelf tot het creëren van open wonden die, indien niet behandeld met een antibioticum, kunnen worden geïnfecteerd en extra gezondheidsproblemen kunnen veroorzaken.
Sarcoptische schurftinfecties bij mensen duren slechts een paar weken omdat de mijten geen eieren kunnen leggen in menselijke huid, zodat de cyclus na een paar weken eindigt wanneer de bestaande mijten sterven. De jeuk bij mensen komt van het graven en de beweging van de mijten, maar er worden geen nieuwe eieren afgezet.
Cheyletiella schurft, veroorzaakt door roodgekleurde mijten die groot genoeg zijn om zonder de hulp van een microscoop te zien, staat ook bekend als "wandelende roos." Het treft puppy's en creëert een stofachtige roos op het hoofd, de nek en de rug van het dier. Cheyletiella schurft is zeer besmettelijk, maar duurt niet lang, volgens de website Dog Owner's Guide.
Demodectische schurft wordt veroorzaakt door microscopische mijten die puppy's tot één jaar oud infecteren en niet zo besmettelijk is als de andere typen schurft. De mijt die demodectische schurft veroorzaakt, kan actiever zijn bij raszuivere honden die misschien geen weerstand tegen de mijt hebben ontwikkeld, volgens de website Dog Owner's Guide.
Symptomen van demodectische schurft omvatten haaruitval rond de ogen, mond en voorpoten door haarzakjes die verstopt zijn met mijten. Dit type schurft geneest vaak vanzelf binnen drie maanden, volgens het Marvista Animal Medical Center, maar kan behandeling vereisen als de infectie ernstig is en korstige of vochtende wonden verschijnen.
Het behandelen van schurft hangt af van het type en de ernst van de infectie. Dierenartsen inspecteren over het algemeen de huid van het dier en nemen afschrapingen om een diagnose te stellen. Voor milde gevallen schrijven dierenartsen mijtendodende dips, wasmiddelen, poeders of zalfjes voor. Voor ernstigere gevallen kunnen sterkere dips en wasmiddelen worden gebruikt, inclusief kalk- en zwavelinsecticideoplossingen. Voor ernstige gevallen kunnen antibacteriële en antischimmelmiddelen worden voorgeschreven.