Huisdieren
Huisdieren
Je merkt een ronde, zachte bult op je oudere hond onder de huid van zijn buik. Het lijkt hem niet te storen, maar om er zeker van te zijn dat het niet iets ernstigs is, breng je hem naar je dierenarts die een vetaardig (vet) lipoomtumor diagnosticeert en chirurgie aanbeveelt. Overleg met je dierenarts en jezelf informeren over lipomen kan je helpen een gekwalificeerde beslissing te nemen over deze chirurgie en de gezondheid van je huisdier.
Een dierenarts diagnosticeert een vetaardige tumor door een kleine naaldbiopsie van de laesie uit te voeren en de inhoud van de naald op een glasobjectief te spuiten. Als, na kleuring, het objectief geen celresten toont, neemt de dierenarts aan dat het geaspireerde weefsel toebehoorde aan een vetaardige, goedaardige tumor genaamd een lipoom. Je dierenarts kan ervoor kiezen om een weefselmonster naar een pathologisch laboratorium te sturen om een concrete diagnose te stellen. Volgens PetPlace.com bevinden lipoomtumoren zich meestal onder de huid op de borst, buik en benen van je oudere hond, waar ze aanvoelen als losse, zachte ballen en geen pijn veroorzaken bij je dier. Sommige lipomen ontwikkelen zich in de diepere spierlagen en hebben de neiging steviger en minder duidelijk gedefinieerd te zijn. De minder voorkomende infiltratieve lipomen breiden uit in de spierweefsels van je hond en kunnen pijn veroorzaken naarmate ze groeien.
Je dierenarts kan chirurgische excisie van de goedaardige lipoom aanbevelen als deze groot genoeg wordt om de bewegingen van je hond te belemmeren of zijn levensstijl te verstoren. Dr. Roger L. Welton van Maybeck Animal Hospital zegt: "Bij een minderheid van de lipoomgevallen bij grote hondenrassen, retrievers in het bijzonder, kunnen de lipomen erg groot worden, sommige zelfs zo groot als basketbals." Als je besluit tot chirurgie voor je dier, zal je dierenarts waarschijnlijk pre-operatieve bloedtests suggereren om onbekende ziekten uit te sluiten die je hond in gevaar kunnen brengen onder algehele narcose. Je volledig slapende hond wordt geïntubeerd tijdens de chirurgie en het gebied van de laesie wordt geschoren en gesteriliseerd. De dierenarts snijdt door de huidlaag om het lipoom bloot te leggen, verwijdert de tumor en bindt eventuele bloedvaten af die bloeden. Zodra de tumor is verwijderd, hecht de dierenarts de verschillende huidlagen samen, verbindt je hond en wekt hem wakker. Je kunt op dit moment de beslissing nemen om de tumor naar een pathologisch laboratorium te sturen voor histologische testen om de diagnose van je dierenarts te bevestigen, als deze procedure nog niet is uitgevoerd.
Omdat lipomen over het algemeen goedaardig zijn, zullen sommige dierenarters ervoor kiezen niet te opereren op dieren die zeer oud zijn, hartziekte hebben, of gediagnosticeerd zijn met nier- of leverstoornissen, vanwege de inherent gevaren van het plaatsen van risicohonden onder algehele narcose. De artsen van PetEducation.com zeggen dat het zeldzamere infiltratieve lipoomtumor moeilijker te verwijderen is en de neigt te recidiveren—"nog een reden waarom dierenartsen vaak terughoudend zijn om deze tumoren te verwijderen."
Hoewel de exacte oorzaak van lipomen idiopathisch (onbekend) is, beschouwen dierenartsen ze als onderdeel van het verouderingsproces van de hond, stellen de dierenartsen van VetInfo.com. Overgewicht, oudere teefjes ontwikkelen vaker lipomen, waarbij Labrador retrievers, miniatuur schnauzers, Dobermann pinschers en mixen vatbaarder lijken voor de stoornis.
Je moet je hond in de gaten houden op eventuele chirurgische complicaties na lipoomchirurgie, waaronder zwelling en roodheid rond de incisielocatie, enige afscheiding of een slechte geur die uit het gebied komt. Je huisdier moet mogelijk een Elizabethaanse kraag (e-kraag) dragen als hij aan zijn hechtingen likt of kauwt. Dierenartsen dringen er bij je op om onmiddellijk diergeneeskundige zorg te zoeken voor vreemde bulten of bultjes op je dier, omdat niet alle zachte, ronde tumoren goedaardige lipomen zijn—een medische diagnose is nodig om bepaalde kankers die op de lipoom lijken, te voorkomen dat ze onbehandeld blijven.