Huisdieren
Huisdieren
Hoesten bij honden, net als bij mensen, vertoont vele vormen. Ze kunnen droog en schor, vochtig en bubbelend, kokend, piepend, scherp of zwak zijn. Ze kunnen afwisselend, frequent, of ze kunnen chronisch zijn. Soms serieus op zichzelf, kunnen hoesten ook het teken zijn van een onderliggend probleem. Alleen een dierenarts kan een definitieve diagnose stellen, maar eigenaren kunnen helpen door hun honden nauwlettend te observeren en het hoesten en hoestpatronen van hun honden te karakteriseren.
Droge, onproductieve hoestbuien kunnen een symptoom zijn van hartziekte of longtumoren. In gevorderde stadia longtumor hoesten kleine hoeveelheden slijm of bloed uit. Hoesten kan gepaard gaan met hondenlongontsteking en coccidiose, wat een parasitaire ziekte is die veel voorkomt in vuile kennels. Coccidiose hoesten bootsen de droge, schor hoesten van hondsjicht na. Vochtige en productieve hoesten kunnen wijzen op tuberculose, wat zeldzaam is. Hepatitis is even ongebruikelijk en kan aanvankelijk worden aangeduid door een keelpijn en hoest.
Kennelhoest, een bacteriële luchtweginfectie, veroorzaakt een kenmerkende droge, schor hoest die heel anders is dan de vochtige hoest die geassocieerd wordt met allergieën. Interne parasieten zoals spoelwormen, haakwormen en hartwormen worden gekenmerkt door een kokend "verminos" (betrekking hebbend op ongedierte) hoest. Oude, zware honden, honden met nekletsel en sommige speelgoedrassen zijn gevoelig voor luchtpijpinstorting, gekenmerkt door een droge, schor hoest. Brachycefale (platte gezicht) honden hoesten doorgaans vanwege ademhalingsmoeilijkheden. Hoesten en niezen kunnen wijzen op hondengriep, terwijl chronisch hoesten een teken kan zijn van schimmelziekte.
Het bepalen van de patronen en omstandigheden van hoestbuien zal de dierenarts van de hond helpen bij het stellen van een nauwkeurige diagnose. Worden de hoestbuien getriggerd door bepaalde omstandigheden? Is er een bepaald tijdstip van de dag of nacht dat de buien optreden? Worden andere huisdieren in het huishouden getroffen? De hond moet onmiddellijk een dierenarts zien als zijn ademhaling wordt belemmerd, als hij zwak en lethargisch is, als zijn tandvlees niet rood is, als het hoesten ernstig is, als hij een vochtige hoest heeft en slijm, bloed of pus ophoest of als elke hoestbui langer dan een paar minuten duurt.
Het lichamelijk onderzoek van de hond gaat gepaard met een beoordeling van de geschiedenis en het karakter van de hoest. Afhankelijk van de eerste indicaties kunnen dierenartsen röntgenfoto's van de borstkas en keel nemen (voor tekenen van hart-, long- of luchtwegaandoeningen), bloedtesten en fecesonderzoeken doen (voor bacteriën en interne parasieten), een thoracale echografie (om de structuur en functie van het hart te bekijken) en tracheale of bronchiale spoeling procedures doen (om cel- en vloeistofmonsters op te halen). Dierenartsen kiezen vaak voor een therapeutische proef voordat ze invasieve of dure tests doen. Dit kan echter niet gepast zijn voor alle hoestende honden.
Washington State University's College Of Veterinary Medicine waarschuwt op zijn website: "Mediceer uw huisdier niet zelf, omdat de behandeling voor de ene oorzaak van hoest zeer verkeerd kan zijn voor de behandeling van een ander type hoest." Omdat vergelijkbare hoesten met verschillende ziekten verbonden zijn, en omdat veel hoesten potentieel levensbedreigende aandoeningen aanduiden, is het altijd het beste om zo snel mogelijk het advies van een dierenarts in te winnen.