Huisdieren
Huisdieren
Canine nierfalen is een van de voornaamste doodsoorzaken bij honden ouder dan 10 jaar. Naarmate de nieren ouder worden, beginnen ze een deel van hun vermogen te verliezen om toxines en afvalstoffen uit de bloedbaan van de hond te filteren en deze vervolgens goed af te voeren om via urine of ontlasting te worden uitgescheiden. Er zijn enkele preventieve maatregelen die hondenbezitters kunnen nemen om het proces te vertragen. Maar voor de meeste honden die aan deze ziekte lijden, is canine nierfalen gewoon een deel van het verouderingsproces.
Er zijn twee typen canine nierfalen. Het eerste is acuut nierfalen. De oorzaken omvatten snelle uitdroging of infectie, hartfalen, hitteberoerte, shock, bloedstolsels in de nier of vergiftiging die kan optreden wanneer een hond antivries van het stoepteel likt. Het tweede type nierfalen dat honden treft, wordt canine chronisch nierfalen genoemd. Het ontwikkelt zich in de loop van de tijd en is gerelateerd aan immuundeficiënties, parasieten, slecht dieet, nierstenen, kanker en structurele afwijkingen in de nier zelf.
Behalve de acute vorm van canine nierfalen, is de ziekte moeilijk te detecteren. Dit is te wijten aan de structuur van de nier zelf. Nieren bestaan uit nefronen, wat een microscopische biologische eenheid is die het filterwerk verricht. Honden worden geboren met duizenden nefronen. Ze werken niet allemaal tegelijk. Naarmate de hond ouder wordt en/of de nier te hard wordt gewerkt, sterven sommige nefronen. Andere nefronen nemen het over. Uiteindelijk zijn er niet genoeg nefronen om het filterwerk te verrichten en kan falen beginnen. Dit is waarom dierenartsen het voeren van hoogwaardige eiwitdieet en vitaminesupplementen aanbevelen om het verouderingsproces te vertragen.
Honden met nieren die beginnen te falen, vertonen een significante toename in hoe vaak en hoeveel water ze drinken en hoe vaak ze urineren. Ze ervaren vaak incontinentie of lekken van urine 's nachts. Diarree, braken, gewichtsverlies, vermoeidheid, lethargisch gedrag, somber uiterlijk, bleke tandvlees en algehele zwakte zijn ook symptomen van nierfalen.
Dierenartsen gebruiken verschillende bloed- en urinetesten om canine nierfalen te identificeren. Verhoogde fosfaatniveaus en verhoogde ureumstikstof geven aan dat afvalstoffen die normaal gesproken door de nieren worden gefilterd, niet worden verwijderd. Grote dalingen of grote stijgingen van eiwit en bacteriën in de urine zijn ook indicatoren van nierfalen.
Zodra een diagnose is bevestigd, gebruiken dierenartsen aanvullende tests om het niveau van ziekteprogressie te bepalen. Door het nemen van buik röntgenfoto's en/of echografiebeelden, kunnen dierenartsen de grootte van de zieke nier zien. Over het algemeen, hoe kleiner de nier is van zijn normale grootte, hoe verder gevorderd de ziekte is.
Er is geen genezing voor nierfalen. Zodra het begint, kan een hond maanden of jaren leven. Het voeden van de hond met een dieet met minder eiwit maar hogere eiwitkwaliteit en het gemakkelijk beschikbaar maken van water kan helpen om het werk te verminderen dat een belaste nier moet doen om afvalstoffen te filteren. Het verminderen van stress en het handhaven van een temperatuurgecontroleerde omgeving zonder plotselinge warme of koude veranderingen voor een hond met nierfalen verbetert het comfortniveau van de hond. Hoewel het duur is, is nierdialyse beschikbaar voor honden. Niertransplantaties bij honden worden uitgevoerd op sommige veterinaire hogescholen in de Verenigde Staten op onderzoeksbasis met beperkt succes.
Vanwege bepaalde genetische factoren zijn sommige hondenrassen gevoeliger voor het ontwikkelen van canine nierziekte. Deze rassen omvatten cockerspaniels, Lhasa apso, shih tzu, Duitse herder, Noorse elkhound, Doberman pinscher, golden retriever, soft-coated wheaten terrier, bull terrier, cairn terrier en de Samojede.