Huisdieren
Huisdieren
Hondenletsel en aandoeningen vereisen soms zware pijnstillers om het lijden van een dier te verlichten en het comfortabel te houden tijdens een herstelperiode. Afhankelijk van de ernst van de aandoening van een hond, vertrouwen dierenartsen vaak op narcotische medicijnen om een ziek of gewond patiënt te helpen behandelen. Morfine is een populair voorgeschreven narcotisch medicijn voor honden vanwege de effectieve werking bij pijnbestrijding en de minimale bijwerkingen.
Sedatie is een veelvoorkomende bijwerking bij honden die worden behandeld met morfine. De pols en hartslag van de hond worden aanzienlijk verlaagd, en het dier blijft in een ontspannen en wat slaperige toestand. Hij kan semibewust zijn of zelfs de indruk wekken te slapen gedurende langere perioden, afhankelijk van de dosis. Als de hond een letsel heeft opgelopen dat van hem vereist om tijdens het genezingsproces onbeweeglijk te blijven, kunnen grotere doses morfine worden voorgeschreven om sedatie te bereiken.
Zoals bij de meeste soorten, is braken een bijwerking van morfine bij honden. Het is gebruikelijk dat een dier braken ervaart de eerste keer (of eerste paar keer) dat het morfine inneemt of ermee wordt geïnjecteerd. Als het dier na meerdere toedieningen van het voorgeschreven opiaat blijft braken, kan een lagere dosis worden aanbevolen.
De eerste toediening van een morfine injectie kan ervoor zorgen dat een hond onvrijwillig ontlast. Dit gebeurt omdat morfine pijn verlicht door een soort verdoofend effect op het lichaam te veroorzaken, inclusief de darmen. Dit is een veelvoorkomende bijwerking die alleen aan het begin van de behandeling optreedt en snel weer overgaat. Langdurig gebruik van morfine bij honden produceert het tegengestelde effect, wat verstopping veroorzaakt.