Huisdieren
Huisdieren
Pemphigus erythematosus is een auto-immuun gerelateerde huidaandoening. Er bestaan vier typen pemphigus stoornissen: pemphigus foliaceus, pemphigus vulgaris, pemphigus erythematosus en pemphigus vegetans. Van alle huidaandoeningen is pemphigus erythematosus de op een na meest voorkomende en een van de minst ernstige, gekenmerkt door huiduitbarstingen of korsten alleen rond het hoofd. Pemphigus erythematosus is een erfelijke stoornis die vaak voorkomt bij vele hondenrassen, specifiek collies.
Bij auto-immuunziekten vallen de natuurlijke afweermechanismen van het lichaam normale lichaamsweefsels aan en beschadigen ze. Wanneer pemphigus erythematosus optreedt, vallen immuuncellen de bovenste laag van de epidermis aan, genaamd het stratum corneum. Het stratum corneum is de zichtbare bovenste laag van de huid. Veroorzaakt door een erfelijke stoornis, treden immuunreacties alleen op op het hoofd, meestal rond de mond, neus, oren en ogen.
Honden met pemphigus erythematosus kunnen lange perioden zonder symptomen van de ziekte leven. Wanneer de auto-immuunreactie optreedt, verschijnen schilferende huid, wonden, pustules of korsten op het hoofd of gezicht. Blaasjes kunnen ook ontwikkelen maar blijven onzichtbaar onder de vacht, dus een zorgvuldig onderzoek is nodig. Honden kunnen overmatige jeuk of koorts en een verminderde eetlust vertonen. Huidlaesies zijn meestal zeer zichtbaar, maar goedaardig.
Een gecertificeerde dierenarts kan pemphigus erythematosus diagnosticeren met een huidbiopsie. Met behulp van plaatselijke verdoving of een algemeen kalmerend middel, verwijdert een "punch biopsy" instrument een kleine, cirkelvormige sectie huid van het aangetaste gebied. Een gekwalificeerde patholoog bestudeert het huidmonster en kan de stoornis diagnosticeren op basis van de microscopische kenmerken van de huid. Pemphigus erythematosus is de milde vorm van pemphigus foliaceus, maar de symptomen die door aangetaste honden worden vertoond, komen overeen met veel ernstigere ziekten, waaronder lupus en huidkanker.
Immunosuppressieve medicijnen behandelen pemphigus erythematosus door de overmatige immuunreactie te verminderen en te elimineren. Dierenartsen schrijven voornamelijk corticosteroïden voor, zoals prednison, om de huiduitbarstingen te controleren. Als corticosteroïden alleen de aandoening niet behandelen, kunnen extra immuunsuppressieve medicijnen, meestal azathioprine, de ziekte onder controle krijgen. Antibioticainjecties helpen secundaire huidaandoeningen op de uitbarstingsplaatsen te voorkomen, en dierenartsen dienen gewoonlijk antibiotica toe samen met steroïdebehandelingen. Bijwerkingen van de behandeling omvatten verminderde eetlust, allergische reacties, sufheid en overmatig urineren.
Aangezien pemphigus erythematosus genetisch is, bestaan er geen preventieve maatregelen. Honden met pemphigus stoornissen beginnen rond de 4 jaar oud symptomen te vertonen, en uitbarstingen kunnen met succes worden gecontroleerd met de toepassing van corticosteroïden en immunosuppressieve medicijnen. Wanneer de huidlaesies verdwijnen en er geen nieuwe laesies ontstaan, wordt de hond beschouwd als in remissie. Echter, de remissietijd is variabel, en na de initiële opkomst van symptomen zijn terugvallen gebruikelijk en zeer waarschijnlijk. Zelfs met huiduitbarstingen is pemphigus erythematosus niet dodelijk en beïnvloedt het geen lichaamsweefsels buiten de huid.