Huisdieren
Huisdieren
Veel mensen vragen zich af waarom de ogen van een kat in het donker schitteren. Dit fenomeen wordt vaak 's nachts gezien, hoewel het ook gereflecteerd kan worden wanneer een foto van een kat met flitsfotografie wordt gemaakt. De biologie achter dit fenomeen ligt in een klein maar vitaal deel van de anatomie van de kat, volgens de "Color Atlas of Veterinary Anatomy Volume 3." Het proces functioneert vergelijkbaar met de manier waarop de maan schijnt, door licht van een buitenbron te reflecteren.
De ogen van een kat schitteren door een klein membraan in het oog genaamd het tapetum lucidum, een Latijnse zin betekenis "heldere tapijt." Dit membraan bestaat uit 15 lagen cellen direct achter het netvlies, of binnenoppervlak van het oog. Er zijn vier verschillende typen tapeta lucida, volgens "Ophthalmology for Veterinary Practitioners." De structurele verschillen van de verschillende tapeta lucida zijn duidelijk, hoewel de functionele verschillen, indien vorhanden, niet bekend zijn, zoals aangegeven door de "Clinical Textbook for Veterinary Technicians." Katten hebben wat bekend staat als een chorioidaal tapetum cellulosum, een tapetum lucidum gemaakt van kristalstructuren van guanine, volgens "Veterinary Neuroanatomy and Clinical Neurology."
Mensen kunnen de effecten van het tapetum lucidum alleen visualiseren door te zien dat kattenogen in het donker schitteren. Het oog van een kat kan 's nachts verschillende kleuren hebben, afhankelijk van de kleur van het oog van de kat en de kleur van het tapetum lucidum, evenals de kleur en manier van de lichtbron. Katten hebben vaak een groen tapetum lucidum, maar aangezien het membraan iriserend is, kan de gereflecteerde kleur groen, geel, blauw of wit zijn. Rode oogschittering verschijnt alleen bij katten die een of beide ogen van een blauwe tint hebben. Een opvallende uitzondering op de rode-oog-regel is te vinden bij Siamezen, wier ogen altijd schitteren in rode tinten, volgens "Ophthalmology for Veterinary Practitioners."
Tapeta lucida zijn oppervlakken bekend als retroreflectoren. Ze reflecteren licht terug in de richting van de oorspronkelijke bron met zo min mogelijke verstrooiing, volgens "Veterinary Neuroanatomy and Clinical Neurology." Dit betekent dat in verminderd licht, het zicht van de kat geen helderheid of contrast verliest. Het tapetum lucidum versterkt ook het licht dat door het netvlies van de kat passeert, waardoor katten golflengtes van licht kunnen zien die niet zichtbaar zijn voor mensen.
Oogschittering stelt mensen in staat om katten 's nachts te detecteren. Omdat grote katten zoals tijgers en leeuwen ook tapetum lucidum hebben, is dit een bijzonder nuttig kenmerk. Deze dunne laag stelt katten in staat om in zwak licht te zien, wat hen in staat stelt te jagen tijdens hun piekuren van activiteit – dagering en schemering, volgens "The Domestic Cat: The Biology of its Behavior." Vanwege de verbeterde beelden die katten ontvangen, is hun jacht snel en efficiënt.
De mate waarin het oog van een kat schittert, wordt beïnvloed door hoe ver de pupillen van de kat gedilateerd zijn. Hoe meer de pupillen gedilateerd zijn, hoe hoger de mate van oogschittering. De ogen van katten dilateren naarmate het licht afneemt. Katten die erfelijke oogziektes hebben of een geschiedenis van trauma aan het oog, vertonen mogelijk niet zoveel of geen schittering in hun ogen 's nachts, volgens de "Clinical Textbook for Veterinary Technicians." Sommige ziekten, zoals glaucoom, kunnen de oogschitteringseffecten van het tapetum lucidum nabootsen.