Huisdieren
Huisdieren
Routine dierenartsenzorg, kwalitatieve voeding en aandacht voor het algehele welzijn van onze honden betekenen waarschijnlijk langere, gezondere levens voor onze viervoetige familieleden. Echter, longeviteit kan een factor zijn in het risico op het ontwikkelen van kanker, wat de belangrijkste doodsoorzaak is bij honden ouder dan 10 jaar. Sommige rassen zijn vatbaarder voor kanker, wat de vraag opwerpt of genetica een rol speelt, maar uitkomsten verbeteren door voortgang in behandeling.
Volgens WebMD Pet Health lijken sommige rassen meer kankerproducerende genen te erven. Bijvoorbeeld, Berner Sennenhonden hebben een zeer hoge incidentie van kanker in het algemeen (één op de vier). Wetenschappers weten dat twee typen die het ras ontwikkelt (histiocytose en mastocytoma) erfelijk zijn. Ook inherent in alle honden zijn genen die kankergenen onderdrukken. Helaas kunnen omgevingsfactoren deze kankerbestrijdende genen uitschakelen. Bekend om verhoogd risico op blaaskanker in het algemeen, vermenigvuldigen Schotse terriërs die blootgesteld zijn aan carcinogenen in graschemicaliën hun risico met vier tot zeven keer.
Dr. Mark Silberman schrijft voor Houston Pet Talk dat huidkanker het meest voorkomende type is bij honden, en 20 tot 30 procent van deze "tumoren" kwaadaardig zijn. De meest voorkomende huidkankers zijn mastcel, histiocytomen, plaveiselcel en melanomen. Volgens Pet Education zijn mastceltumoren verantwoordelijk voor 20 procent van alle huidkankers bij honden. Elke hond kan huidkanker ontwikkelen, maar rassen met hoger risico zijn: boxers, Boston terriers, mopshonden, Engelse buldoggen, golden retrievers, Labrador retrievers, fox terriers en Schotse terriers.
Als de meest voorkomende botkanker bij honden, stelt osteosarcroom 5 procent van alle canine tumoren voor, volgens Pet Education, en kwaadaardigheid treedt op in 80 tot 90 procent van deze tumoren. Deze kanker treedt doorgaans op bij grote of reuzenaars. Die met groter risico zijn: St. Bernard, Newfoundlander, Berner Sennenhond, Ierse wolfshond, Labrador, golden retriever en boxer. Volgens Pet Education zijn honden die zwaarder zijn dan 36 kg "minstens 60 keer waarschijnlijker om een osteosarcroom te ontwikkelen dan honden die minder wegen" en reuten zijn vatbaarder dan teven.
Dr. Mark Silberman merkt op dat blootstelling aan chemicaliën en UV-licht, dieet, leeftijd en stress allemaal een rol spelen in het risico van een hond om kanker te ontwikkelen. Echter, Dr. Silberman rapporteert dat boxers, reuzenschnauzers en Berner Sennenhonden een groter dan 30 procent risico hebben op het ontwikkelen van kanker, volgens een Zweedse studie uit 1997 (222.000 honden). Ierse wolfshonden, cocker spaniels en Dobermann pinschers waren op 20 procent, terwijl Pomerenen, Duitse herders, greyhounds, Newfoundlanders en St. Bernards meer dan 10 procent risico hadden op het ontwikkelen van kanker van de bestudeerde rassen.
Afhankelijk van het kankertype, gebruiken dierenartsen chirurgie, gentherapie en zelfs chemotherapie om canine kanker te behandelen. In het verleden waren alleen humane medicijnen, gedoseerd voor honden, beschikbaar om canine kanker te behandelen. De FDA keurde in juni 2009 het eerste medicijn specifiek voor canine kankerbehandeling goed – Palladia (toceranib fosfaat). Gebruikt voor mastceltumoren, werkt Palladia door de kankercellen te doden en de bloedtoevoer van de tumor af te snijden.