Huisdieren
Huisdieren
Beslissen of u uw huisdier sterilisert of castreert is een persoonlijke beslissing die een nauwkeurige examen van elk individueel dier vereist. Het onderwerp is controversieel, omdat het onderzoek met betrekking tot de effecten van de procedure op honden en katten onvoldoende en contradictorisch is. De procedure zelf draagt weinig risico's, maar de langetermijneffecten op de gezondheid zijn niet volledig begrepen en verschillen per dier afhankelijk van geslacht, leeftijd bij operatie en ras. De effecten zijn zowel positief als negatief, maar allemaal voortkomend uit de onderbreking van de productie van geslachtshormonen.
Tijdens sterilisatie- of castratieoperaties worden reproductieve organen zoals de testikels, eierstokken en baarmoeder verwijderd, wat het risico op kanker in die organen volledig elimineert. Het risico op testiskanker bij honden is matig in alle rassen, maar effectieve behandelopties zijn beschikbaar wat het zelden dodelijk maakt. Aan de andere kant, stelt het University of Minnesota Veterinary Medical Center dat borstkanker de meest voorkomende kanker is bij teefjes, en steriliseren elimineert het risico. Rassen met een aanleg voor borstkanker zijn boxers en dachshonden.
Volgens de National Animal Interest Alliance is er geen conclusieve studie die prostaatkanker koppelt aan testosteronproductie bij reuten. De University of Minnesota en veel dierenartsen beweren dat castreren uw dier het risico op prostaatkanker vermindert door de prostaat te laten krimpen en daarbij infectie te voorkomen, maar verder onderzoek is nodig voor conclusief bewijs. Volgens de National Animal Interest Alliance is prostaatkanker ongebruiklijk bij zowel ongewonden als gecastreerde dieren, dus hen castreren om de prostaatgezondheid te beschermen is onpraktisch. Bouviers zijn het enige ras erkend als een genetische aanleg voor prostaatkanker hebend.
De National Animal Interest Alliance schat dat de helft van alle honden die gesteriliseerd of gecastreerd zijn, osteosarkoom (botkanker) zal ontwikkelen, een ziekte die vaak dodelijk is. Normale niveaus van geslachtshormonen bij honden en katten handhaven botgezondheid, en reductie in deze hormonniveaus kan botgezondheid laten achteruitgaan. Bepaalde rassen, zoals Rottweilers, hebben een verhoogd risico om de ziekte te ontwikkelen. Risico neemt toe met lengte, dus alle grote honden zijn hoger risico. Risico neemt weer toe als de operatie plaatsvond voor de leeftijd van 1 jaar. Steriliseren en castreren van rassen die aanleg hebben voor osteosarkoom verhoogt het risico dat uw huisdier deze debilitante ziekte ontwikkelt. Ongewonden dieren ontwikkelen zelden osteosarkoom.
Na sterilisatie- of castratieoperaties zijn dieren een verhoogd risico op hypothyreoidisme. Hypothyreoidisme verwijst naar het vertragen van de schildklieractiviteit en leidt tot langzamere metabolisme, obesiteit en haaruitval. Obesiteit bij dieren draagt enkele van dezelfde risico's als bij mensen, geassocieerd met hogere percentages diabetes en kanker.
Gesteriliseerd teefjes lijden vaak onder urine-incontinentie veroorzaakt door het falen van de urethraspieren om correct samen te trekken. Bij sommige dieren is het effect direct, bij anderen kan het maanden of jaren duren voordat het zich manifesteert. Ongewonden teefjes lijden zelden onder incontinentie. Incontinentie, die meestal dagelijkse medicatie vereist, lijkt reuten niet te beïnvloeden.
Behalve het incontinentieprobleem, zijn gecastreerde reuten minder geneigd om urine te sproeien dan hun ongewonden tegenhangers, omdat de drang om hun territorium te markeren afneemt met hun niveaus van geslachtshormonen.