Huisdieren
Huisdieren
Castreren en steriliseren worden met veel voordelen geassocieerd, waaronder betere hondengezondheid en verminderde klim- en zwervende gedragingen, evenals verminderde agressie. Sterilisatie heeft herhaaldelijk zowel positieve als negatieve fysieke effecten laten zien op beide seksen van de hond. Hoewel castreren of steriliseren inderdaad enig effect kan hebben op hormoon-gerelateerd gedrag, is het niet gegarandeerd dat een hond minder geneigd is te bijten als het is gesteriliseerd.
Zowel steriliseren als castreren nemen de vermogen van een hond om zich voort te planten weg. Steriliseren is een grote chirurgische ingreep. Het bestaat uit het openen van de buikholte van een teef en het verwijderen van haar baarmoeder en eierstokken. Castreren van een reu is minder ingrijpend dan sterilisatie. Het houdt in dat de teelballen van de reu worden verwijderd via een incisie in zijn scrotumzak.
Omdat steriliseren de baarmoeder en eierstokken van een hond verwijdert, verwijdert het ook het vermogen van haar lichaam om een hormoon genaamd progesteron aan te maken. Volgens honden gedragsdeskundige Stan Rawlins is progesteron een 'natuurlijk kalmerend hormoon en serotonine verhoger.' Omdat deze dingen die een teef kalmeren worden verminderd of onderdrukt, is het mogelijk dat steriliseren agressie verhoogt en kan leiden tot grotere 'reactiviteit' bij gesteriliseerde teven, wat kan omvatten blaffen en springen op mensen en andere dieren. Het verhogen van deze dingen verhoogt ook de kans dat je teef bijt nadat ze is gesteriliseerd.
Meer gedragsveranderingen worden gezien bij de reu dan bij de teef. Het verwijderen van de teelballen van een hond vermindert de hoeveelheid testosteron die zijn lichaam produceert, wat op zijn beurt zijn behoefte om te klimmen en urine te markeren vermindert. Het verminderde testosteron kan leiden tot verminderde agressie tussen honden, zelfs tussen gecastreerde en niet-gecastreerde honden. Andere vormen van agressie lijken echter niet te worden beïnvloed.
Het steriliseren van teven kan reactiviteit verhogen, wat kan leiden tot meer kansen om te bijten. Het castreren van reuen maakt geen significant verschil in termen van bijten, omdat bijten geen hormonaal gedrag is. Bijten resulteert eerder meestal uit angst en angst, wat training beïnvloedt, niet castreren. Over het algemeen is castreren waarschijnlijk niet van groot effect op het verminderen van agressie of het elimineren van agressief gedrag. Als een hond agressie vertoont voordat hij wordt gecastreerd, moet training ook deel uitmaken van de inspanningen om bijten en ander agressief gedrag te voorkomen.