Huisdieren
Huisdieren
De ASPCA schat dat, van de 5 tot 7 miljoen gezelschapsdieren die elk jaar bij dierenasielen terechtkomen, 3 tot 4 miljoen worden geëuthaniseerd. Toch blijft het castreren van onze huisdieren, met name honden, een gevoelig kwestie. Sommigen beweren dat gecastreerde honden hun mannelijkheid verliezen, obese worden en drastische persoonlijkheidsveranderingen vertonen. Een ander argument is dat castratie, met name als deze vroeg wordt gedaan, de groei van het dier remt. Hoewel er in sommige gevallen fysiologische nadelen kunnen zijn aan castratie, is remde groei er simpelweg niet een van.
Tot recente jaren bevalen dierenartsen castratie of sterilisatie aan wanneer een hond 6 tot 8 maanden oud was. Veel dierenartsen bevelen dit nog steeds aan, omdat het een aanbeveling is waar ze zich prettig bij voelen in termen van anesthesie en chirurgische praktijken.
Andere dierenartsen, met name in het licht van huisdierenoverbevolking, bevelen nu castratieoperaties uit op jongere dieren en voeren ze uit, met het idee dat de operatie wordt uitgevoerd voordat de hond seksuele rijpheid bereikt. Hoewel het enigszins per ras varieert, worden honden al vóór 6 maanden vruchtbaar. Castraties worden uitgevoerd, met name bij asieldieren, al vanaf 7 weken na de geboorte, net voordat de hond 2 maanden oud wordt.
Reproductieve hormonen—testosteron en oestrogeen—spelen een bepaalde rol in de botontwikkeling van honden. Vóór seksuele rijpheid zijn de groeiplaten aan de uiteinden van onrijpe botten los bevestigd. Eenmaal seksueel rijp, geeft het lichaam van de hond reproductieve hormonen vrij, waardoor die platen met de botten samensmelten. Dit betekent dat een hond die vóór seksuele rijpheid wordt gecastreerd—jonger dan ongeveer 4 maanden—daadwerkelijk de neiging heeft iets groter te zijn dan een hond die na seksuele rijpheid wordt gecastreerd. De verschillen zijn binnen fracties van inches, maar ze bestaan wel, omdat de groeiplaten later met de botten samensmelten dan bij een intact dier. Een hond die na seksuele rijpheid wordt gecastreerd, lijdt geen groeiverlies door de castratie. Het bereikt dezelfde potentiële grootte als het intact was gebleven.
Naast het wegnemen van de mogelijkheid van uw huisdier om bij te dragen aan het gebrek aan ongewenste huisdieren, heeft castratie gezondheids- en gedragsvoordelen voor uw hond. Een gecastreerd dier heeft minder de neiging te zwerven, te humpen, territorium te markeren of ongepast agressief te zijn dan een intacte hond. Tegelijkertijd ondersteunt geen enkel bewijs het idee dat een gecastreerd dier meer neigt tot gewichtstoename dan een intact dier, noch verliest het zijn natuurlijke neigingen om op gepaste wijze beschermend te zijn ten opzichte van zijn territorium en gezin. In een studie aangehaald door Ruth Marrion, DVM, werd vastgesteld dat gecastreerde honden actiever waren dan hun seksueel intacte metgezellen.
Fysiologisch kunnen sterilisatie en castratie de risico's op bepaalde soorten kanker en andere ziekten bij honden verminderen. Het meest opvallend is dat eierstok- en teelstankanker niet bestaan bij dieren die deze specifieke organen missen. Teven hebben ook minder kans op het ontwikkelen van borsttumoren, wat de meest voorkomende soort tumor is bij intacte teven.
Omdat de praktijk relatief nieuw is, en omdat er geen vaste regels zijn in de veterinaire geneeskunde over wanneer castratiechirurgie moet worden uitgevoerd, kunnen er potentiële nadelen zijn aan vroege castratie. Vermijden hiervan hangt voornamelijk af van de vaardigheid en ervaring van de chirurg, evenals de fysiologie van de individuele hond.
Een veel aangehaald probleem bij het steriliseren van een jonge teef is dat ze urine-incontinentie kan ontwikkelen. Dit kan gebeuren als de spieren van haar urine-sfincter zijn beschadigd, onderontwikkeld, of als de zenuwen in dat gebied zijn aangetast als gevolg van de operatie. Dit kan met name waar zijn voor zeer kleine rassen.
Chris Zink DVM, PhD, DACVP, stelt dat teven die vroeg worden gesteriliseerd meer kans hebben op het ontwikkelen van vaat- of botkanker, en dat er bewijs is dat ze later in hun leven endocriene stoornissen kunnen ontwikkelen. Reuen die vroeg worden gecastreerd, kunnen een hoger aantal gevallen van botkanker vertonen. In het geval van beide geslachten rapporteert Dr. Zink ook een hoger aantal gevallen van heupdysplasie bij honden die vóór seksuele rijpheid worden gecastreerd.