Wanneer uw hond gediagnosticeerd wordt met congestief hartfalen, moet u uzelf voorbereiden op het onvermijdelijke. Dierenartsen weten dat hartfalen progressief en ongeneeslijk is. De meeste behandeling is palliatief – gericht op het comfortabeler maken van de resterende tijd van uw hond. Liefhebbende hondenbezitters leren de eindstadia van de ziekte van hun huisdier herkennen, zodat ze, wanneer de tijd daar is, de kennis hebben om een moeilijke beslissing voor zowel henzelf als hun geliefde huisdier gemakkelijker te maken.
Pleuravocht
- Honden in het eindstadium van hartfalen ontwikkelen pleuravocht – vocht in hun longen. Omdat het hart niet naar behoren functioneert, dwingt hypertensie (hoge bloeddruk) lichaamsvochten om in ruimtes in de longen te sijpelen en die gaan ook falen. Wanneer deze slijtage optreedt, zal uw hond een chronische, schor, onproductieve hoest ontwikkelen. Uw dierenarts zal waarschijnlijk een knetterend geluid diep in haar longen kunnen horen.
Ascieten
- Uw zieke hond kan ook beginnen met het vasthouden van vocht in haar buik en ledematen. Ascieten, deze vochtretentie, toont zich als een opgezwollen, peervormige buik en gezwollen benen en voeten. Beperkte hartfunctie zorgt ervoor dat de bloedvaten in de weefsels van uw huisdier niet in staat zijn om vocht naar de nieren en uit haar lichaam af te leiden.
Dyspneu
- Naarmate er meer vocht in de longen van uw hond ophoopt, zal ze episoden van moeilijke ademhaling ervaren, genaamd dyspneu. Ze kan tekenen van open-mondademhaling met enige vocalisatie laten zien. Liggen kan pijnlijk en angstaanjagend worden voor uw hond, dus ze kan in een houding gaan zitten met haar borst omhoog en hoofd omhoog om een gemakkelijkere luchtstroom te vergemakkelijken.
Cyanose
- Het tandvlees en slijmvliezen van uw huisdier zullen blauw of grijs worden naarmate haar longen beginnen te vullen met vocht. Cyanose, deze aandoening, betekent dat haar hart niet de juiste hoeveelheid zuurstofrijk bloed uit de longen naar de rest van haar lichaamsweefsels pompt. Met onvoldoende zuurstofrijk bloed in de capillairen, lijken de weefsels van uw hond bleek en gevlekt.
Gewichtsverlies en spijsvertering
- Naarmate hartfalen vordert, kunt u een substantieel gewichtsverlies bij uw hond opmerken. Ze zal beginnen met het verliezen van haar eetlust en zal niet meer eten als voorheen. Haar spijsverteringsorganen zullen beginnen te falen door bloed- en zuurstoftekort. Haar lichaam zal niet in staat zijn om de voedingsstoffen uit het voedsel dat ze eet te benutten. Uw hond kan ook last krijgen van aanvallen van diarree en braken, aanwijzingen dat haar spijsverteringssysteem aan het afsluiten is.
Vermoeidheid
- De eindstadia van hartfalen tonen zich doorgaans als vermoeidheid bij honden. Uw huisdier kan onwillig of onvermogend zijn om zich te bewegen en sommigen vertonen zware, moeizame ademhaling na inspanning. Ze kan minder actief worden en snel moe raken. Uw hond kan plotseling instorten of flauwvallen, een aandoening genaamd syncope. Het gebrek aan zuurstof naar de spieren van uw huisdier zal geen normale beweging toestaan, en uiteindelijk kan ze onvermogend worden om zelf op te staan of te staan.
