Huisdieren
Huisdieren
Blastomycose is een systemische schimmelinfectie die voornamelijk voorkomt in de Missouri, Mississippi en Ohio rivierdalen. De Grote Meren regio en oostelijke kuststaten rapporteren een toename van de schimmelschimmel tijdens het najaar. Uitvinden of blastomycose in jouw geografische regio voorkomt en direct dierenartsenhulp zoeken bij herkenning van de symptomen verhoogt de kans van de hond op succesvolle behandeling.
Blasto schimmel groeit in vochtige, zandige bodem rijk aan organisch materiaal. Nabijheid van water blijkt een sleutelfactor in de prevalentie van deze schimmelsporen. Honden dempen de schimmelsporen in, die zich in de longen vestigen en een infectie creëren. Eenmaal gevestigd in de longen, verspreidt het zich door het hele lichaam en treft de huid, lymfeklieren, ogen, hersenen en botten.
Blootstelling aan bodem in natte gebieden zoals rivierdalen en meren verhoogt het risico op blastomycose infectie. Als gevolg hebben jachtrassen zoals pointers, retrievers en honden de hoogste infectiegraad. Jongere honden, twee tot vier jaar oud, neigen tot de hogere risicocategorie. Ruiten tonen een groter risico op infectie dan teefjes.
Blastomycose treft het respiratoire systeem van een hond eerst. Naarmate de schimmel zich door de longen verspreidt, verschijnen letsels en knopen, wat het voor de hond moeilijk maakt te ademen. Let op hoesten, neusafscheiding, ruwe ademhaling en koorts. Afname van eetlust kan leiden tot gewichtsverlies en zwakte. Naarmate de schimmel zich verder verspreidt, verschijnen oogletsels en geulcereerde huidletsels. Als de hond ademhalingsproblemen en huidletsels heeft, zoek direct dierenartsenhulp.
Thorax röntgenfoto's tonen de omvang van longletsels. Het verzamelen van afschavingen van huidletsels levert een positieve blastomycose diagnose in ongeveer 50% van de gevallen. Biopsies van vergrote lymfeklieren of longbronchi zijn slechts in ongeveer de helft van de gevallen accuraat. Een andere diagnostische test is een antigeen bloedtest, die antigenen in de urine, bloed en ruggemergvloeistof van de hond detecteert. Directe diagnose en behandeling is uiterst belangrijk. Eenmaal de schimmel zich naar de ogen of hersenen heeft verspreid, is behandeling bijna volledig oneffectief.
Het orale antifungale medicijn, Itraconazol, moet één tot twee keer per dag gedurende twee tot drie maanden toegediend worden. Dit medicijn is een van de meest effectieve manieren om blastomycose te behandelen, maar de kosten zijn een groot nadeel. Itraconazol is momenteel de enige thuismiddel. De overige behandelopties vereisen alle hospitalisatie. Amphotericine B is een ander antifungaal medicijn optie. Amphotericine B moet intraveneus meerdere keren per week geïnjecteerd worden. Ketoconazol is een ander beschikbaar medicijn om blastomycose te behandelen, maar wordt niet aanbevolen door dierenartsen vanwege de toxiciteit.
Ga door met dierenartscontroles na succesvolle behandeling. Twintig procent van de behandelde honden heeft een recidief. Recidieven kunnen tot 15 maanden na het einde van de behandeling optreden. Een extra behandelronde resulteert meestal in een 80-procent genezingsgraad.