Huisdieren
Huisdieren
Aspergillose, een schimmelinfectie, ontwikkelt zich in de neusholten en frontale sinus van honden. Het beperken van de schimmel tot de neusholten is cruciaal voor een succesvolle behandeling. Gedeprimeerde aspergillose leidt meestal tot de dood. Er zijn geen preventieve maatregelen of vaccins beschikbaar. Vroege detectie en behandeling zijn van cruciaal belang.
Naarmate de schimmel groeit, vernietigt hij de nasale turbinaten, fijne beenstructuren binnen de neusgaten, wat afscheiding en bloeding veroorzaakt. De schimmel verspreidt zich naar de sinus en longen, en dringt vervolgens door in de bloedbaan. Eenmaal verspreid in de bloedbaan, beïnvloedt hij de wervelkolom, organen en beenderen in het hele lichaam. Als het onbehandeld blijft, kan het tot de dood leiden.
Honden met lange tot middelgrote neuzen zijn vatbaarder voor aspergillose. Duitse herders zijn het ras met de hoogste infectiegraad. Kortneus honden zoals mopsen en Boston terriers worden zelden geïnfecteerd. Honden jonger dan zeven jaar lopen ook een veel hoger risico. Honden met een slecht immuunsysteem, bestaande ziekten, langdurig antibioticagebruik of eerdere sinusinfecties lopen meer kans op infectie.
Vroege herkenning van aspergillose verhoogt het genezingspercentage van deze schimmelinfectie. Let op open wonden rond de neusgaten; heldere of wazige nasale afscheiding, die kan afwisselen met neusbloedingen; en pijn in het gezichtsgebied. Een of alle drie deze symptomen kunnen optreden. Zodra aspergillose is gedeprimeerd, worden de waarschuwingssignalen veel levensbedreigender: gewichtsverlies, koorts, zwakte, braken, sufheid, ontsteking van de ogen en uiteindelijk verlamming.
Een neustumor vertoont dezelfde initiële symptomen als aspergillose, dus een verscheidenheid aan diagnostische tests is extreem belangrijk. Nasale kweek onderzocht met een microscoop is een optie. Röntgenfoto's van de frontale sinus is een concrete manier om aspergillose te diagnosticeren. Ze tonen waar de schimmel de sinusbeenderen heeft vernietigd. Een andere diagnostische test is een neusbiopsie. Met een rhinoscoop onderzoeken dierenartsen de binnenkant van de neusholte en verkrijgen ze een biopsie van het geïnfecteerde weefsel. Een laatste diagnostische optie zijn de AGID- en ELISA-bloedtests, die redelijk nauwkeurige resultaten geven.
Systemische behandelingen bestaan uit orale antifungal middelen, itraconazol of fluconazol, toegediend gedurende ongeveer 10 weken. Het genezingspercentage is meestal 60 tot 70 procent. Mogelijke leverbeschadiging is een bijwerking. Topische behandelingen omvatten periodieke nasale infusies van enilconazol, een antifungal middel. Buizen chirurgisch geïmplanteerd in neus- en sinushoofden laten het middel verspreiden over het geïnfecteerde gebied. Het genezingspercentage voor deze behandeling is 90 procent. Dierenartsen kunnen de hond ook verdoven en clotrimazol injecteren in de sinushoofden. Dit heeft een genezingspercentage van 94 procent. Zodra aspergillose is gedeprimeerd, dalen de genezingspercentages aanzienlijk. Amphotericin B, een antifungal middel, moet intraveneus worden toegediend, wat ziekenhuisopname vereist. Het bijwerkingsrisico is mogelijke nierschade.
Nazorg bij een dierenarts is cruciaal. Als de hond niet lijkt te reageren op de behandeling, zoek dan onmiddellijk veterinaire zorg. Voltooi de volledige medicijnkuur, zelfs als de hond beter lijkt te worden. Dierenartsen herhalen vaak röntgenfoto's en bloedtests om ervoor te zorgen dat de schimmel is uitgeroeid.