Huisdieren
Huisdieren
Laterale fabella-chirurgie, het meest bekend als de laterale fabella-suture (LFS)-techniek, laterale retinaculaire suture, of de DeAngelis-suture, naar de veterinaire chirurg die de procedure in de jaren 1970 ontwikkelde, is een type hondenchirurgie ontworpen om knieletsel aan het voorste kruisband te behandelen. Complicaties van hondenkniechirurgie zijn meestal gerelateerd aan de invasiviteit en het feit dat laterale fabella-chirurgie extra-articulair is, wat betekent dat de chirurg het gewricht van buitenaf stabiliseert.
Laterale fabella-chirurgie omvat zware nylon hechtingen die rond de laterale fabella worden geplaatst en aan de buitenkant worden vastgemaakt om de functie van het voorste kruisband na te bootsen nadat deze is beschadigd. Omdat deze hechtingen rond het gewricht worden vastgemaakt, kan beweging van het gewricht in de loop van de tijd de hechtingen losraken, met name bij hondenrassen van meer dan 18-20 kg. Hoewel alle hechtingen op den duur kunnen losraken of breken, kunnen gebroken of losse hechtingen te kort na de operatie een tweede chirurgische ingreep vereisen. Gebroken stukjes hechtingen of schroeven moeten mogelijk ook uit het gewricht worden verwijderd als ze de normale kniefunctie na de operatie beïnvloeden.
Volgens James Tomlinson van het American College of Veterinary Surgeons zijn zwelling en drainage de twee meest voorkomende typen complicaties bij LFS-hondenkniechirurgie. Tot 18 procent van de gevallen ervaart zwelling in het zachte weefsel rond het gewricht, en 21 procent ervaart wonddrainage, vaak als gevolg van infectie van de chirurgische incisie. Infectie kan het gevolg zijn van een normale chirurgische procedure of onjuist verband of wondverzorging na de operatie. Onbehandelde zwelling en drainage kunnen ook leiden tot verdere complicaties bij hondenkniechirurgie en andere soorten chirurgie.
Recente aanpassingen van laterale fabella-chirurgie vereisen boren in het been voor het vastbinden van de hechtingen, en dit boren kan leiden tot beenbreuk tijdens de operatie. Boren is riskanter voor kleinere hondenrassen dan voor grotere rassen, en veterinaire chirurgen zullen doorgaans boren in de gevallen met het hoogste risico vermijden. Bovendien lopen honden risico op breuk in een van de beenderen die betrokken zijn bij het kniegewricht na hondenkniechirurgie vanwege de spanning die op het gewricht wordt gelegd tijdens het herstel. Mogelijke breuken omvatten de tibial tuberosity breuk, delayed union breuk, fibula breuk, en patella breuk. Aanvullende breuken kunnen aanvullende typen hondenkniechirurgie vereisen om te herstellen en te stabiliseren.