Huisdieren
Huisdieren
De vertering van glucose uit de bloedsomloop in skeletspieren wordt uitgevoerd door insuline.
Insuline hecht aan een receptor op het oppervlak van spierweefsel en initieert een complexe verandering binnen het interieur van de weefsels, waardoor glucose kan binnendringen.
De responsiviteit van weefsels aan insuline – hoe succesvol de receptor werkt om glucose-opruiming toe te staan – wordt insulinegevoeligheid genoemd. Bij optimale insulinegevoeligheid stijgt insuline scherp na een rijke suikermaaltijd, duwt glucose snel in de weefsels en daalt daarna weer. Bij slechte insulinegevoeligheid blijft de insulineverhoging langdurig bestaan door de onvermogen om glucose in spierweefsels te drukken.
Slechte receptorgevoeligheid wijst op een storing in de communicatie tussen insuline en de interne cellulaire machinerie. Uitgesloten van de spieren, blijft glucose verhoogd in de bloedsomloop. Omdat glucose hoog blijft, moet de pancreas extra insuline produceren of moet insuline geïnjecteerd worden om de glucose-opruiming te voltooien.
Afwijkend lage insulinegevoeligheid heet insulineresistentie. In dit geval weerstaan weefsels de activiteit van insuline op structurele basis, wat de pogingen om glucose uit de bloedsomloop te verwijderen onmogelijk maakt en uiteindelijk medische interventie vereist.
Insulineresistentie treedt ook op in de lever en vetweefsels. Wanneer deze weefsels niet correct reageren op insuline, worden glucose en vet in de bloedsomloop vrijgegeven. Langdurige verhoogde circulatoire glucose en triglyceriden veroorzaken hart- en vaatziekten en obesitas.