Huisdieren
Huisdieren
Hoewel paarden niet diabetisch worden zoals mensen, hebben veel individuen van beide soorten problemen met het benutten van insuline. Net als bij mensen kan insulineresistentie bij paarden leiden tot veel gezondheidsproblemen, waarvan sommige levensbedreigend kunnen zijn zonder goede behandeling.
Volgens Balanced Equine Nutrition kan insulineresistentie worden gedefinieerd als "een aandoening waarbij de cellen van het lichaam minder gevoelig worden voor de effecten van insuline." Vanwege dit gebrek aan gevoeligheid produceert de alvleesklier meer insuline om de bloedglucosespiegel onder controle te houden. De gecontroleerde afgifte van insuline stelt glucose in staat om uit de bloedbaan naar de cellen te bewegen, waar het wordt gebruikt om de celprocessen aan te jagen. Bij insulineresistente paarden is extra insuline nodig voor de overdracht van glucose naar de cellen. Deze onjuiste beweging van insuline kan leiden tot een hele reeks gezondheidsproblemen. Insulineresistentie is in verband gebracht met genetica, onvoldoende beweging, een dieet met veel suiker en minerale onevenwichtigheid en stress. Veel insulineresistente paarden zijn ook slachtoffer van de ziekte van Cushing, die wordt veroorzaakt door een goedaardige tumor op de hypofyse; in dit geval is de insulineresistentie vaak te wijten aan een overproductie van cortisol veroorzaakt door de ziekte van Cushing.
Misschien wel het grootste gevaar voor een insulineresistent paard is laminitis. Deze extreem pijnlijke hoefaandoening kan ertoe leiden dat de hoefwand zich losmaakt van de laminae van de hoef, waardoor het hoefbeen kan roteren en in sommige gevallen door de zool van de hoef kan zakken. Herstel van laminitis kan een langdurig, duur proces zijn dat speciale hoefijzers en een wijziging in het beheer vereist. In sommige ernstige gevallen moet het paard worden geëutanseerd. Bovendien zijn insulineresistente paarden vaak obees, wat hun bruikbaarheid beperkt en hen predisposeert voor laminitis.
Nadat bloedtesten insulineresistentie bevestigen, omvatten de beste behandelingen een overstap op voeders met een niet-structurele koolhydraat (NSC) inhoud van minder dan 10%. Hooi moet ook een NSC-inhoud van 10% of minder hebben, wat de meeste peulvruchtenhooien uitsluit. Eigenaren moeten de uitlooptijd op de weide beperken voor insulineresistente paarden en ze helemaal van de weiden houden tijdens perioden van hoog suikergehalte. Er is enig bewijs dat pyrethroid-gebaseerde vliegenmiddelen moeten worden vermeden, evenals supplementen met glucosamine. Daarnaast moeten eigenaren ervoor zorgen dat insulineresistente paarden niet te zwaar worden.