Huisdieren
Huisdieren
Bloedcellen die bloedplaatjes worden genoemd, zorgen voor kleine scheuren in de bloedvaten van uw hond. Wanneer het immuunsysteem van uw hond ervoor zorgt dat bloedplaatjes hun werk niet kunnen doen, ontwikkelt zich een aandoening die immuun-gemedieerde trombocytopenie, of IMT, wordt genoemd. IMT treedt meestal op bij middelgrote honden en rassen die mogelijk aan deze aandoening onderhevig zijn, zoals poedels, oude Engelse schapenhonden en cocker spaniels.
Wanneer het immuunsysteem van uw hond bloedplaatjes ten onrechte identificeert als indringende organismen, bedekken antilichamen deze bloedplaatjes. Miltcellen die fagocyten worden genoemd, die normaal gesproken oude bloedplaatjes vernietigen, vallen de antilichaam-bedeekte bloedplaatjes met een veel hogere snelheid aan. De onderliggende oorzaak van de acties van het immuunsysteem is onbekend. Mogelijke triggers omvatten genetische factoren, vaccins, toxinen en virale of bacteriële infecties. Als IMT optreedt terwijl het lichaam van uw hond antilichamen vrijmaakt om een toxine of infectie te bestrijden, kunnen de antilichamen bloedplaatjes met de indringende organismen verwarren als hun oppervlakte structuren gelijk zijn.
Het verlies van bloedplaatjes bij IMT veroorzaakt spontane blauwe plekken, die vaak verschijnen als grote blauwe plekken bestaande uit kleinere vlekken. De gemakkelijkste plekken om deze te herkennen zijn het tandvlees, de buik en de oogwitten. Kleine hoeveelheden bloed kunnen worden gezien in ontlasting of urine. Neusbloedingen kunnen ook optreden. In ernstige gevallen vormt interne bloeding in vitale gebieden zoals het ruggenmerg of de hersenen een levensbedreigend risico.
Diagnose van IMT omvat bloedonderzoek om het aantal bloedplaatjes en het aantal rode bloedcellen te bepalen. Andere methoden omvatten urine-testen, beenmerganalyse, ontlastingsanalyse en röntgenfoto's of echografie om de interne organen te controleren. Andere aandoeningen die een laag aantal bloedplaatjes veroorzaken, zoals kunstmatige oestrogeen en tekenoverdraagbare ziekten, moeten worden uitgesloten. Als testen een normaal aantal bloedplaatjes tonen met abnormale bloedplaatjesfunctie, moeten mogelijke oorzaken zoals overmatig gebruik van aspirine of pancreatitis worden gecontroleerd voordat een diagnose wordt gesteld.
Behandeling van IMT richt zich op het onderdrukken van het immuunsysteem om de vernietiging van bloedplaatjes en de productie van antilichamen te verminderen. Corticosteroïden, zoals prednison, zijn de meest gebruikte medicijnen, hoewel bijwerkingen zoals verhoogde eetlust vaak optreden. Sterkere immuunonderdrukkende medicijnen zoals azathioprine kunnen worden gebruikt als steroïden onwerkzaam blijken te zijn of ernstige bijwerkingen veroorzaken. De meeste medicijnen beginnen binnen drie tot vijf dagen te werken. Een splenectomie, of chirurgische verwijdering van de milt, kan worden uitgevoerd als medicijnen niet werken of als IMT herhaaldelijk optreedt nadat medicijnen niet langer worden ingenomen.
Frequente bloedtellen tijdens het geleidelijk verminderen van de medicatiedosis kunnen helpen terugvallen te detecteren voordat uiterlijke symptomen verschijnen. Deze tellen vinden doorgaans plaats tot drie weken na dosiswijzigingen en net voordat een nieuwe wijziging plaatsvindt. Als een terugval wordt gevonden, wordt de medicatie verhoogd en kan langetermijn medicamenteuze therapie nodig zijn. Bijwerkingen die verband houden met langdurig gebruik van medicijnen, zoals gewichtstoename, kunnen optreden.