Het immuunsysteem van een hond is ontworpen om buitenstaande indringers aan te vallen en "te doden" of te verwijderen voordat ze schade of ziekte kunnen veroorzaken. Het immuunsysteem produceert specifieke antilichamen tegen stoffen die in het lichaam worden geïntroduceerd. Deze antilichamen vallen dan de vreemde stof aan. Wanneer een hond een immuunziekte heeft, functioneert dit systeem niet meer goed en begint het de normale cellen in het lichaam van de hond aan te vallen. Immuunziektes kunnen specifiek zijn voor een bepaald celtype of systemisch, het hele lichaam beïnvloedend.
Hemolytische Anemie
- Hemolytische anemie wordt veroorzaakt door vernietiging van de rode bloedcellen. Het lichaam leest per ongeluk een marker op de cel en ziet het als een dreiging. Normaal worden rode bloedcellen verwijderd door de milt en het immuunsysteem naarmate ze ouderen. Wanneer het immuunsysteem misgaat en begint de goede rode bloedcellen te doden, is het lichaam niet in staat hun vervangers snel genoeg te produceren, en ontstaat ziekte.
Aangeborene Myasthenia Gravis
- Acetylcholine is de neurotransmitter die signalen van de zenuwen naar de spieren overbrengt. Aangeborene myasthenia gravis treedt op wanneer het immuunsysteem deze transmitters aanvalt. Honden met deze ziekte ervaren spierzwakte, moeite met kauwen en slikken, megaoesophagus en terugvloeiing. Megaoesophagus wordt veroorzaakt door de spieren in de slokdarm die niet in staat zijn voedsel in de maag te duwen, en voedsel wordt snel na het eten teruggekaatst. Een veelvoorkomend bijwerkings van megaoesophagus is longontsteking, veroorzaakt door aspiratie van inhoud uit de slokdarm. Honden krijgen deze ziekte meestal rond de vijf jaar.
Reumatoïde Artritis
- In een normaal immuunsysteem produceert het lichaam antilichamen die vreemde eiwritten aanvallen; deze vreemde eiwritten worden antigenen genoemd. Reumatoïde artritis treedt op wanneer het lichaam antilichamen produceert tegen zijn eigen eiwit, wat het "reumatoïde factor" vormt. Deze antilichamen vestigen zich in de gewrichten en veroorzaken een ontstekingsreactie omdat het lichaam probeert zich van de vreemde antilichamen te ontdoen. Dit leidt tot pijn en zwelling in de gewrichten en veroorzaakt uiteindelijk dat bot en kraakbeen weggezaagd worden.
Canine Systemische Lupus
- Canine systemische lupus treedt op wanneer het lichaam antilichamen aanmaakt tegen het normale eiwit in het lichaam. Deze antigenen reizen door het hele lichaam en vallen meerdere organen aan. Beïnvloede systemen kunnen de huid, hart, longen, nieren, zenuwstelsel en bloed zijn. Enkele symptomen van lupus zijn terugkerende koorts, gewrichtspijn, nierziekte, huidinfecties en lusteloosheid. Omdat lupus zich door het hele lichaam kan voordoen, is diagnostiek moeilijk. Honden met lupus kunnen periodes van remissie hebben, maar de ziekte keert terug; 40 procent van de honden met lupus sterft binnen het eerste jaar na diagnose.
Pemphigus
- Pemphigus is een auto-immuunziekte die de huid en slijmvliezen van een hond beïnvloedt. Het immuunsysteem van de hond valt het glycoprotein in de huidlagen aan. Symptomen van de ziekte hangen af van welke laag aangevallen wordt. Foliaceus is de meest voorkomende en treft de bovenste huidlaag. Het wordt gekenmerkt door kleine puistjes meestal op het hoofd en de poten. Erythematosus is de volgende meest voorkomende vorm en presenteert ook met kleine puistjes die op het gezicht en de oren gelokaliseerd zijn. Pemphigus bullous treedt meestal op bij collies en dobermanns. Deze vorm veroorzaakt letsels in de lies en onder de voorpoten. Vulgaris is de meest gevaarlijke vorm van de ziekte, die ernstige infecties van de mond alsmede de vaginale, anale en nasale gebieden veroorzaakt.
