Huisdieren

#  >> Huisdieren >  >> Honden >> Hondengezondheid

Degeneratieve ruggengraatziekte bij honden

 

Wat zijn degeneratieve ruggengraatziekten?

Twee veelvoorkomende degeneratieve ruggengraatziekten bij honden zijn degeneratieve schijfziekte (discopathie) en degeneratieve myélopathie. "Degeneratief" betekent dat de aandoening geleidelijk ontstaat in plaats van plotseling. Afhankelijk van het geval kan "geleidelijk" variëren van enkele uren tot enkele weken.

Hoewel degeneratieve schijfziekte de rugwervelschijven aantast en degeneratieve myélopathie het ruggenmerg zelf, worden beide aandoeningen over het algemeen als erfelijk beschouwd en komen ze vaker voor bij bepaalde rassen.

Degeneratieve schijfziekte bij honden

Degeneratieve schijfziekte treedt op wanneer een rugwervelschijf langzaam verslechtert en barst. Rugwervelschijven zijn rubberachtige structuren gevuld met een gelachtige vloeistof die als kussens tussen de wervels dienen en het ruggenmerg helpen beschermen. Wanneer de schijf barst, gebeurt dit meestal aan de kant die het dichtst bij het ruggenmerg ligt, omdat de wanden van de schijf daar het dunst zijn. Bij dit proces ontsnapt de gelachtige vloeistof en oefent deze druk uit op het ruggenmerg van de hond. Deze druk veroorzaakt pijn en mogelijke verlamming. U kunt merken dat uw hond minder geneigd is te bewegen vanwege de pijn, of dat hij het gebruik van twee of alle poten is kwijtgeraakt. Rassen die vaak worden getroffen door degeneratieve schijfziekte zijn de teckel, pekees, Lhasa Apso en cocker spaniel.

Fasen en behandeling van degeneratieve schijfziekte

Degeneratieve schijfziekte bij honden wordt ingedeeld in vijf stadia, die deels bepalen hoe uw dierenarts de behandeling zal aanpakken.

  • Stadium I is het mildste en geneest vaak vanzelf. De pijn is zo mild dat uw hond deze aandoening kan hebben zonder dat u het doorhebt.
  • Stadium II is gepaard met matige pijn, maar geen verlamming. Stadium III is het eerste stadium waarin u enig verlamming ziet. In stadium III is de verlamming gedeeltelijk en lijkt het alsof uw hond de coördinatie is kwijtgeraakt.
  • De meeste dierenartsen behandelen stadium II en III met ontstekingsremmende medicatie.
  • Stadium IV wordt gekenmerkt door verlamming waarbij uw hond de beweeglijkheid is kwijtgeraakt, maar nog gevoel heeft. Stadium V is het ernstigst. In dit stadium heeft uw hond zowel beweging als gevoel verloren.

Uw dierenarts zal waarschijnlijk een operatie aanbevelen als uw hond in stadium IV of V verkeert. Het doel van de operatie is om de druk van het ruggenmerg te verwijderen. Met de juiste behandeling variëren de kansen op volledig herstel van 20 tot 95 procent, afhankelijk van het stadium op het moment van behandeling en hoe lang de ruptuur al bestond voordat de behandeling begon. Contact opnemen met een dierenarts zodra mogelijk is cruciaal voor herstel.

Degeneratieve myélopathie

Degeneratieve myélopathie wordt gekenmerkt door het geleidelijk afsterven van het ruggenmerg. Hoewel de oorzaak onbekend is, is het afsterven van het ruggenmerg bij degeneratieve myélopathie een reactie op de afbraak van een membraan dat het omringt, de zogenaamde myelineschede.

Het eerste teken van deze ziekte is meestal een slepende loop met de achterpoten. Als uw hond dit doet, is dit zichtbaar aan de nagels van de achterpoten. U kunt ook verminderde staartbeweging, zwakte in de achterpoten, of moeilijkheden met plassen of poepen opmerken. Degeneratieve myélopathie komt het meest voor bij Duitse herders, maar is ook waargenomen bij enkele andere grote hondenrassen en bij Welshe corgi's. De beginleeftijd varieert van vijf jaar, maar komt het meest voor tussen de negen en elf jaar.

Diagnose van degeneratieve myélopathie

Omdat er geen echte test voor degeneratieve myélopathie bestaat, bestaat de diagnose uit het door uw dierenarts uitvoeren van een reeks tests voor andere neurologische ziekten om deze uit te sluiten. Uw dierenarts zal ook waarschijnlijk het ras van uw hond betrekken bij het bepalen of degeneratieve myélopathie waarschijnlijk de oorzaak is van de klachten van uw hond. Tests die door uw dierenarts kunnen worden uitgevoerd, zijn onder meer een myelografie, een MRI en een CT-scan.

Behandeling van degeneratieve myélopathie

Er is geen genezing voor degeneratieve myélopathie. De behandeling richt zich in plaats daarvan op het vertragen van de progressie van de ziekte. Veelvoorkomende manieren om progressie te voorkomen zijn medicatie, beweging en vitamine supplementen. Aminocaproïnezuur en N-acetylcysteïne zijn de twee medicijnen die dierenartsen gebruiken om deze ziekte te behandelen. In sommige gevallen hebben deze medicijnen de progressie niet alleen vertraagd, maar zijn honden in remissie gegaan. Vitaminen B, E en C, gist, seleen en omega-3 vetzuren kunnen ook helpen bij het vertragen van de progressie van degeneratieve myélopathie, maar raadpleeg altijd uw dierenarts voordat u uw hond iets aanvult, aangezien veel supplementen negatieve effecten kunnen hebben als ze niet correct worden gebruikt. Uw dierenarts helpt u ook bij het opstellen van een geschikt beweegprogramma voor uw hond.

Copyright Huisdieren alle rechten voorbehouden

© nl.xzhbc.com