Huisdieren
Huisdieren
Doxorubicin, in de Verenigde Staten gemarkeerd als Adriamycin, is een antineoplastisch antibioticum. Voor het eerst geproduceerd in de late jaren 1960 door Italiaanse farmaceutische onderzoekers, is het gemaakt van een aangepaste stam van de Streptomyces peucetius organisme die van nature voorkomt in de bodem van het zuidoostelijke Apulia-gebied van Italië.
Omdat het abnormale celgroei remt, wordt doxorubicine gebruikt als een injecteerbaar chemotherapeutisch middel dat intraveneus wordt toegediend om kankercellen te vernietigen. De toxische eigenschappen kunnen echter ernstige bijwerkingen veroorzaken.
Volgens het Animal Hospital of Antioch, hoewel doxorubicine is geassocieerd met significante bijwerkingen en dood bij gebruik in honden, weegt de bruikbaarheid als chemotherapeutisch middel op tegen de risico's.
Voor het ontvangen van doxorubicine, krijgt een hond een reeks bloedtesten om het risico op bijwerkingen te bepalen. Als de hond een geschikte kandidaat is, ondergaat hij een reeks pijnloze intraveneuze injecties, meestal om de drie weken.
Ongeveer één op de twintig honden die met doxorubicine worden behandeld, ondervindt hartschade. Uw dierenarts zal een cardiovasculaire evaluatie uitvoeren voordat het medicijn aan uw huisdier wordt toegediend. Doxorubin heeft een cumulatief effect op het hart, dus het aantal behandelingen dat uw hond krijgt, zal worden beperkt. Zodra het de maximum heeft ontvangen, moet de hond ermee stoppen, ongeacht hoe effectief het de kanker van de hond heeft beheerst.
Uw dierenarts zal ook de nierfunctie van uw huisdier testen door urine- en bloedtesten uit te voeren vóór elke injectie. Als er een probleem naar voren komt, zal hij de nieren spoelen om ze te beschermen tegen verdere schade voordat de hond wordt behandeld.
Een afname van het aantal witte bloedcellen is normaal na toediening van doxorubicine. Het is geen aanwijzing dat uw huisdier een infectie heeft ontwikkeld. Uw dierenarts zal niettemin een bloedceltelling uitvoeren vóór elke behandeling, en dienovereenkomstig de doxorubicine dosis verlagen als de telling afwijkingen vertoont.
Uw hond zal geen weefselschade ondervinden bij correct geïnjecteerde doxorubicine. Zelfs het kleinste lekken naar het omliggende weefsel kan echter ernstige schade veroorzaken.
Omdat doxorubicine toxisch is voor DNA, kan blootgesteld weefsel niet genezen. Onmiddellijke behandeling omvat het spoelen van het gebied, het toedienen van cortison en het gebruiken van speciale verbanden om het te beschermen.
Uw dierenarts kan medicatie voorschrijven als uw huisdier na de injectie tijdelijke misselijkheid, verlies van eetlust of diarree ondervindt.
Haar- of snorhaaruitval komt zeer zelden voor bij honden die doxorubicine gebruiken, maar de hergroei van het haar dat van hun injectieplaatsen is geschoren, is zeer traag.
Zorg ervoor dat er de hele dag door veel vers, smakelijk voedsel beschikbaar is voor uw huisdier om de eetlust te stimuleren. Het licht opwarmen van het voedsel kan het aantrekkelijker maken. Een hond met misselijkheid kan beter doen met kleine maaltijden babypap. Dit kan ook helpen bij diarree, net als maaltijden van lam en gekookte rijst of gekookte kip.
Als uw hond eenvoudig weigert te eten gedurende meer dan een dag, kan er een pijnlijk onderliggend probleem zijn.
Uitgedroogde honden verliezen vaak hun eetlust. Als u denkt dat uw huisdier niet voldoende drinkt, lok het dan met kippen- of runderbouillon, of praat met uw dierenarts over het instellen van een thuis-infuusschema. Raadpleeg ook uw dierenarts als de hond meer dan vijf dagen overmatig drinkt en plast. Vermijd contact met de urine van uw huisdier gedurende twee dagen na de behandeling.
Een UC Davis-studie uit 1997 volgde 34 honden die gedurende vier maanden met zowel generieke als merkbare merken van doxorubicine werden behandeld. Dertien acute reacties, waaronder braken, verhoogde hartslag en ademhalingsfrequentie, huiduitslag en nettelroos, resulteerden uit het generieke merk, en geen uit het merkbare merk.