Huisdieren
Huisdieren
Hartworm is een ernstige aantasting bij honden. Fretten zijn ook gevoelig voor hartworm. Katten kunnen ook hartworm krijgen, maar zijn meestal meer resistent, volgens de American Heartworm Society. Hartworm zijn precies dat: parasitaire wormen die het hart aantasten. Ze kunnen wel 35 centimeter lang worden en de gastheer doden als ze onbehandeld blijven. Muggen zijn de hoofdoorzaak van de verspreiding van hartworm.
Honden krijgen hartworm wanneer ze worden gebeten door een mug die een ander dier met hartworm heeft gebeten. De mug bevat minuscule organismen genaamd microfilaria, die hij overdraagt aan de hond. De microfilaria doen ongeveer zeven maanden over een larvenstadium voordat ze het hart en de omliggende slagaders aantasten.
De eerste symptomen van hartworm zijn hoesten, gevolgd door vermoeidheid of lusteloosheid en congestie in de longen. In ernstige gevallen kan de hond moeite hebben met ademen; hij kan flauwvallen of instorten; hij kan een vergrote lever hebben en hij kan vochtophoping in zijn buikholte hebben.
Voordat een hond wordt behandeld voor hartworm, moet hij getest worden. Een dierenarts kan een bloedtest voor hartworm uitvoeren. Een dierenarts kan ook röntgenfoto's of een echografie gebruiken om ernstigere gevallen van hartworm te zien.
Om een hond te behandelen voor hartworm, moet hij naar een dierenarts worden gebracht. Er zijn geen bekende huismiddeltjes voor deze ziekte. Een dierenarts zal een besmette hond een arseengebaseerde injectie geven. Afhankelijk van de ernst van de ziekte en de gezondheid van de hond, zullen ze twee injecties over een periode van 24 uur geven of drie injecties over een periode van een maand. De injecties worden in de spieren in de onderrug gegeven en kunnen pijnlijk zijn. Deze injecties doden de volwassen wormen in het hart. De dierenarts zal vervolgens medicatie voorschrijven voor de hond die de microfilaria doodt, zodat er geen meer wormen opgroeien tot volwassenen en het hart opnieuw aantasten.
Na de eerste injectie mag de hond niet bewegen tot ten minste een maand na de laatste injectie. Dit wordt gedaan om ernstige complicaties te voorkomen. De resten van de dode wormen zullen door de bloedbaan passeren en te veel activiteit kan bloedstolsels en andere problemen veroorzaken. Een hond die in deze periode alleen gelaten wordt, moet in een kleine kooi of bench worden geplaatst om te voorkomen dat hij van zichzelf overactief is.
Je moet ook de hond in de gaten houden voor tekenen van complicaties. Controleer regelmatig zijn tandvlees. Het moet roze zijn. Als het rood of wit is, moet de hond onmiddellijk naar de dierenarts worden gebracht. Als de hond lethargisch wordt met verhoogde ademhaling, rusteloosheid en hoesten, moet hij naar de dierenarts worden gebracht. Ook als er braken of een bloedige afscheiding is in combinatie met lusteloosheid, verhoogde hartslag en ademhaling en bleek tandvlees, moet de hond onmiddellijk naar een dierenarts of kliniek worden gebracht.
Na de behandeling moet de hond na vier maanden worden getest op hartworm, en vervolgens weer na zes maanden als de eerste test positief was. Een andere positieve uitslag na zes maanden kan betekenen dat niet alle volwassen wormen zijn gedood en dat de hond opnieuw behandeld moet worden.
Dit is uiteraard geen prettige ervaring voor een hond; het beste voor elke hond is om het te voorkomen. Het is eenvoudig om hartwormmedicijn bij een dierenarts te krijgen dat eventuele microfilaria die via een muggenbeten in de hond terechtkomen, doodt. Uiteraard zijn honden in gebieden met veel muggen gevoeliger voor besmetting, maar de American Heartworm Society adviseert om elke hond het ganze jaar door preventief hartwormmedicijn te geven in alle 50 staten.