Huisdieren
Huisdieren
Honden die lijden aan diabetes insipidus ontwikkelen doorgaans een verhoogde drinkbehoefte en daarmee een verhoogde urineproductie. De medische termen voor beide neigingen zijn polydipsie en polyurie. Gelukkig is diabetes insipidus bij honden een beheersbare aandoening en hebben de meeste getroffen honden een vrij goede prognose.
Diabetes insipidus bij honden is te wijten aan een onvoldoende productie van een speciaal hormoon dat verantwoordelijk is voor het concentreren van urine, bekend als ADH. Aangedane honden kunnen daarom hun urine niet concentreren, wat ertoe leidt dat honden te veel urine produceren en deze zeer verdund is.
Omdat het ADH-hormoon in de hersenen wordt geproduceerd, kunnen trauma of kanker de productie ervan verstoren. Een andere mogelijkheid, hoewel zeldzaam, is dat er voldoende ADH wordt geproduceerd, maar de nier niet in staat is om op dit hormoon te reageren. Vaak blijft de oorzaak idiopathisch, wat betekent dat er geen echte trigger wordt gevonden.
De behandeling bestaat uit het toedienen van desmopressine-acetaat, vaak afgekort als DDAVP. Dit medicijn is de synthetische vorm van het ADH-hormoon. Andere behandelingen omvatten het toedienen van chloorpropamide, thiazide-diuretica en een vermindering van zout in het dieet.
Deze behandelingen zijn niet verplicht, maar het is aan de eigenaren om te beslissen of ze om kunnen gaan met de verhoogde waterinname en urineproductie. Als de hond onbeperkte toegang tot water kan krijgen en de eigenaar de extra buitentrips niet erg vindt, of als de hond buiten leeft, kunnen medicijnen optioneel zijn.
Honden kunnen vrij goed omgaan met diabetes insipidus, maar follow-upzorg is belangrijk en het is ook belangrijk om ervoor te zorgen dat de hond altijd toegang tot water heeft. Elke keer dat de hond een ziekte ontwikkelt waarbij de hond minder drinkt of braakt, moet een dierenarts worden geraadpleegd vanwege het potentieel voor ernstige complicaties door uitdroging.