De naaste verwanten van gedomesticeerde honden zijn jakhals, coyotes en wolven. Of gedomesticeerde honden direct van wolven of van een prehistorische ondersoort afstammen, is onbekend. Wat bekend is, is hoe hun relatie met mensen is gevormd. De meest waarschijnlijke theorie is dat wolven ongeveer 100.000 jaar geleden begonnen met afval zoeken langs menselijke nederzettingen, en het proces begonnen dat de gedomesticeerde hond zou creëren.
Begin
- Contact met menselijke nederzettingen was voordelig voor de wolven in de natuurlijke selectie. Die wolven die dichter bij mensen kwamen, kregen beter voedsel, waren sterker en konden dus de genen doorgeven die hen aanvankelijk angstloos maakten. Essentieel begonnen ze zichzelf te domesticeren door de genen door te geven die hen minder argwanend maakten tegenover de aanwezigheid van mensen. Het is ook mogelijk dat mensen enkele wolfwelpen hebben grootgebracht en ze in hun dagelijks leven hebben opgenomen.
Natuur en evolutie
- Deze uiteindelijke relatie tussen mensen en wolven was onvermijdelijk. Wolven zijn sociale roedeldieren. Als een wolfwelp groeit, ontwikkelt het hechtingsgedrag en begint het dominante en onderdanige houdingen te vertonen. De wolven herkenden een roedel binnen de structuur van menselijke nederzettingen en hun sociale aard stelde hen in staat om zich aan te passen en bij te horen. Binnenkort dienden deze semi-gedomesticeerde dieren als bewakers en jagers en maakten ze de restjes rond dorpsplaatsen schoon.
Oudere mensen en honden
- De eerste gedomesticeerde hond wordt ervan gedacht te zijn verschenen tussen 10.000 en 15.000 jaar geleden. Er bestaat bewijs dat honden 13.000 jaar geleden de Beringlandbrug overstaken met een kolonie vroege mensen. Grottekeningen tonen aan dat honden en mensen in 7.000 v.Chr. samen leefden en de oude Egyptenaren hielden jachthonden rond 4.500 v.Chr. De Grieken en Romeinen begonnen rond 300 v.Chr. honden in te zetten zowel in oorlogen als als metgezellen. Sommige van de huidige gezelshonden begonnen rond 1000 v.Chr. in Azië te verschijnen. Een van de meest opmerkelijke hiervan is de shih tzu, die werd gehouden door de keizers van China.
Regionale verschillen
- Verschillende culturen over de hele wereld hebben honden in de loop der eeuwen anders bekeken. Deze opvattingen hebben beïnvloed hoe gedomesticeerde honden binnen een gemeenschap zijn geëvolueerd. Islamitische culturen bestempelden de hond als "onrein", waardoor semi-gedomesticeerde dieren evolueerden die aan de rand van de samenleving leven. De Chinezen bekeken de hond echter met respect en bewondering. Dit leidde tot de evolutie van enkele van de eerste dwerg- en miniatuurassen. De evolutie van hondenrassen is altijd afhankelijk geweest van de behoeften van de mensen in de regio.
Evolutie en de toekomst
- Het begin van de 21e eeuw heeft een trend naar raszuiver fokken zien. Minder nieuwe rassen verschijnen, en er worden meer inspanningen geleverd voor het behoud van bestaande rassen. Deze trend heeft zowel voordelen als nadelen. Raszuiver fokken leidt tot een consistente grootte, vorm, kleur en temperament. Het verhoogt ook de concentratie van ongewenste of gevaarlijke genen in een kleine genenpoel.
