Huisdieren
Huisdieren
De eerste registratie van zoek- en reddingshonden dateert uit de buurt van de 11e eeuw toen St. Bernard van Menthon een klooster en herberg oprichtte om reizigers te helpen door een gevaarlijke Alpenpas tussen Italië en Zwitserland. Daar fokte hij een mastiff-achtig ras, nu bekend als de Sint-Bernard. Deze honden waren experts in richting en hadden een uitstekende reukzin. Ze werden vaak zonder geleiders in teams van twee of drie uitgezonden om naar vermiste reizigers te zoeken. Een hond graafde door de sneeuw naar de persoon en legde op hem om hem warm te houden, terwijl de andere hond terugliep naar het klooster om hulp te halen. In de volgende twee eeuwen redden Sint-Bernards duizenden reizigers in de buurt van de pas.
Het werk van de Sint-Bernards legde de basis voor zoek- en redding, wat niet in betrouwbare historische documenten wordt gezien tot de vroege 1900er jaren, tijdens de Eerste Wereldoorlog. Voor het eerst werden honden specifiek getraind om de geur van levende mensen te lokaliseren die in de puin of het puin op het slagveld begraven lagen. Toen een gevecht eindigde, namen Rode Kruis-geleiders de honden mee in het slagveldagio, zodat de hond kon ruiken naar de geur van een gewonde persoon. In deze tijd begon het Zwitserse leger honden te kweken - van het Alsatiaanse ras in plaats van Sint-Bernards - om mensen te sporen die in lawines vastzaten.
In de late 1900er jaren breidde de rol van zoek- en reddingshonden uit om bijna alle typen natuurrampen te omvatten. Geleiders gebruikten een verscheidenheid aan rassen waaronder Labrador retrievers, golden retrievers en Duitse herders om gewonde mensen over de hele wereld te zoeken. In de Verenigde Staten hebben zoek- en reddingshonden geholpen de gewonden te vinden in rampen zoals orkanen, bomaanslagen en aardbevingen. Volgens de American Kennel Club werkten ongeveer 300 honden op de plek na de aanslag op het World Trade Center in New York City in 2001.
Naast door mensen gemaakte en natuurrampen helpen zoek- en reddingshonden vermiste personen te vinden. Ze zoeken naar slachtoffers en daders bij vermoedelijke ontvoeringen en moorden, evenals potentiële verdrinkings slachtoffers die nog levend kunnen zijn en vastklimmen aan takken in een rivier of langs de oevers van meren. Deze honden helpen ook kinderen te lokaliseren die verdwaald zijn, zoals die in het bos dwalen, evenals verdwaalde Alzheimer-patiënten.
Zoek- en reddingshondenteams zijn uitgegroeid tot georganiseerde clubs en groepen, waarvan de meeste vrijwilligers zijn. Ze ondergaan rigoureuze training, met minimaal twee keer per week gedurende een jaar voordat ze gecertificeerd worden in zoek- en redding. Naast het trainen van de honden om zich te richten op mensengeuren, moeten de trainers leren hoe ze zich in de buitenlucht orienteren, zoals door de bossen, en hoe ze rasterzoeken uitvoeren samen met andere zoek- en reddingsteams in rampengebieden.