Huisdieren
Huisdieren
Menselijke wezens zien graag hun honden als leden van hun gezin. We koken voor ze, kopen ze speelgoed en kleren en slapen zelfs in dezelfde bedden als ze. Omdat we ze als bijna menselijk zien, breiden we onze waargenomen mens-hond relatie uit tot relaties tussen honden. We weten dat we onze eigen broers en zussen missen als ze door een significante afstand of lengte van tijd van ons gescheiden zijn, dus willen we geloven dat onze honden hun familieleden ook missen. Ondanks deze overtuigingen, is er vraagtekens of onze honden relaties binnen hun eigen hondenfamilies kunnen onderscheiden en handhaven.
Individuen nemen een antropomorfische houding aan wanneer ze menselijke kenmerken toekennen aan niet-menselijke dieren, ondanks dat ze weten dat ze niet menselijk zijn. Als een individu gelooft dat mensen hun broers en zussen herkennen, of ze hun broers en zussen nu elke dag zien of niet, dan is hij waarschijnlijk van mening dat honden hun broers en zussen altijd herkennen. Die individu zal in feite zoeken naar acties of uitdrukkingen die dat geloof bevestigen. Auteur David McFarland waarnemt echter dat, net als een kraakende tak niet noodzakelijk de persoon eronder waarschuwt voordat het breekt en valt, honden niet altijd de emoties communiceren die mensen aan hen toekennen. Een hond die een recent afwezige broer of zus begroet met een half-opgeheven waggende staart, groet misschien geen gezond gezicht, maar zoekt misschien slechts informatie van een andere hond die hij in feite niet herkent.
Wanneer een persoon een behavioristische houding aanneemt, gelooft hij dat een hond alleen actie onderneemt in reactie op de aanwezigheid van een stimulus en een beloning en totaal geen emoties heeft. Een persoon met een behavioristische houding zou argumenteren dat een hond een broer of zus begroet met een half-opgeheven waggende staart omdat hij in het verleden voordeel heeft gehad van die honds aanwezigheid en verwacht er weer voordeel van in de toekomst. De hond kan een bekende geur herkennen zonder noodzakelijk de familierelatie te herkennen en die geur associëren met voedsel, warmte en wederzijds voordelige activiteiten. De hond herkent dus geen broer of zus als zodanig, maar slechts als een andere hond geassocieerd met bepaalde gebeurtenissen.
Een realistische houding erkent dat een hond overtuigingen heeft, maar ze zijn honden-achtige overtuigingen en niet menselijke. Een individu die deze positie aanneemt, zou kunnen argumenteren dat honden een ethisch leven hebben en beslissingen nemen gebaseerd op overtuigingen die niet gemakkelijk te begrijpen zijn door blote observatie. Echter, deze houding verklaart niet waarom honden zo gemakkelijk met hun nestgenoten, hun vader of hun moeder paren. Als het mogelijk is te accepteren dat honden hun eigen overtuigingen hebben, dan geloven ze niet dat gemeenschap met directe verwanten "fout" is of ze herkennen hun broers en zussen niet als broers en zussen.
In alle eerlijkheid is het niet mogelijk te weten hoe een hond denkt of wat hij herkent omdat we geen middelen hebben om in zijn gedachten te kijken. Volgens de Petside-website "leren pups over gedragsgrenzen en dominantie van hun moeders en broers/zussen, en ze leren over sociale interacties met mensen." Hun moeders corrigeren ze wanneer ze te ruw zijn met hun broers/zussen en ze leren over dominantie en andere honden-grensgedrag bij het spelen met hun nestgenoten. Het is redelijk aan te nemen dat, na de pupfase doorgebracht te hebben in de aanwezigheid van dieren die als zijzelf ruiken en eruitzien, pups de herinneringen aan die dieren over tijd behouden. Alleen de kans dat ze hun broers en zussen als broers en zussen herkennen, blijft open voor speculatie. De waarschijnlijkheid is echter dat honden hun broers en zussen niet in enige zinvolle termen herkennen die analog zijn aan menselijke familierelaties.