Huisdieren
Huisdieren
Hondenoog is aangepast aan lage lichtverhoudingen. De tapetum (een reflectorlaag achter het netvlies) zendt licht terug, wat de ogen in het donker laat schitteren. Hun netvlies heeft veel staafjes (bewegings- en zwart-wit-detectie), een wijd netvlies voor meer lichteinval en lenzen dichter bij het netvlies. Toch variëert zicht per ras door fokken op andere eigenschappen.
Oogplaatsing bepaalt zichtshoek. Honden zien ~240° (mens: 180°) door ogen aan de zijkant. Platsnuitrassen (mops) hebben smaller zicht; langsnuitrassen (cocker spaniel) wider. Geleidehonden hebben 75° binoculair overlappend zicht (mens 120°, meeste honden 30–60°). Een kleine hond (Shih Tzu) heeft minder overzicht vanuit laag standpunt dan een Grote Dane.
Honden zijn niet volledig kleurenblind, maar zien twee kleuren (dichromatisch): geel en blauw het best. Vergelijkbaar met rood-groen-kleurenblindheid bij mensen. Minder kegels door meer staafjes. Aan de andere kant: betere onderscheiding in grijstinten.
Gedrag verbetert zicht. Springgedrag verbetert diepteperceptie (Engelse springer spaniel). Fok speelt rol: Duitse herders als geleidehonden hebben minder myopie; Labrador retrievers en andere geleidehonden hebben scherpere zicht dan gemiddelde hond (20:80).
Honden detecteren bewegende objecten op honderden meters door staafjesdensiteit. Ze zien flikkerend licht tot ~75 Hz (TV lijkt continu voor mens). Sommige rassen (Duitse herder, Rottweiler) neigen tot myopie. Wolftype honden hebben scherpere zicht, dichtere visuele strepen in de fovea, tweemaal zoveel gangliacellen.