Huisdieren
Huisdieren
Radon is een radioactief edelgas. Het is kleurloos, smaakloos en geurloos. Radon komt van nature voor in de omgeving. Een andere bron van radon is radioactieve verval van radium. Radon is een van de dichtste edelgassen, waarbij zijn meest stabiele isotoop onder normale omstandigheden in gasvormige toestand voorkomt. Het gas uit natuurlijke bronnen kan zich ophopen in besloten ruimtes van gebouwen. Het is ook aanwezig in bepaalde warmwaterbronnen. Radon wordt beschouwd als een ernstig gezondheidsrisico vanwege de radioactiviteit en kan de binnenluchtkwaliteit aanzienlijk verontreinigen. Huisdieren, vooral honden, kunnen ernstig worden beïnvloed door blootstelling aan radon.
De belangrijkste bedreiging van radon is de mogelijkheid om het gas en zijn radioactieve zware afbraakproducten (lood, polonium en bismuth) in te ademen die zich in de lucht verzamelen, wat potentieel ademhalingsstoornissen bij honden kan veroorzaken. Deze vervalproducten hechten zich aan de cellen die de doorgang naar de longen bekleden.
Wetenschappelijk onderzoek concludeert dat radon en zijn isotopen kankerverwekkende effecten hebben op proefdieren, inclusief honden. Kanker wordt voornamelijk veroorzaakt door mutatie in de genen van een cel en kan het resultaat zijn van willekeurige mutatie, genetische, chemische of toxine-expositie. Wanneer radon wordt ingeademd in combinatie met de vervalproducten, zoals sigarettenrook of uraniumertsstof, veroorzaakt het longcarcinomen zoals nasale carcinomen (d.w.z. een maligne tumor van epitheliale oorsprong), epidermale carcinomen en huizmassa's bij honden van beide geslachten. Honden die blootgesteld zijn aan verf, chemicaliën en stedelijke gebieden worden beschouwd als hogere incidenties van kanker. Typische symptomen van honden met radonkanker zijn eetlustverlies of anorexie, koorts, ademhalingsmoeilijkheden, keuchen, abnormale zwellingen, kreupelheid en hoesten.
Honden die lijden aan kanker vertonen misschien geen tekenen van ziekte tenzij de ziekte ernstig wordt of in zijn eindstadium verkeert. De diagnose voor hondenkanker wordt daarom over het algemeen op een zeer laat stadium gesteld en, als gevolg daarvan, kan het soms niet worden genezen. Echter, als het wordt gediagnosticeerd (wat gebaseerd is op lichamelijk onderzoek, bloedtest, biopsie, röntgenfoto en/of echografie), omvat de behandeling operaties, stralingstherapie, immunotherapie of chemotherapie. De dierenarts kan de huisdiereneigenaar doorverwijzen naar een gecertificeerde oncoloog (kankerspecialist) voor verdere tests.
Als voorzorgsmaatregel moet er testen worden uitgevoerd om de radonwaarden in het huis te controleren. Als het huis gevoelig wordt bevonden, moeten er stappen worden ondernomen om de concentraties te verlagen tot aanvaardbare niveaus.