Huisdieren
Huisdieren
Geboren, voor het grootste deel, in pure witte pakken, ontwikkelen dalmatiërpuppy's hun eerste vlekken tijdens hun eerste weken van leven. Interessant genoeg, de vlekken blijven zich ontwikkelen gedurende het hele leven van een Dalmatiër. De vlekken variëren over het algemeen van de grootte van een dime tot de grootte van een half-dollar, volgens de standaarden van de American Kennel Club. Maar waarom hebben dalmatiërs überhaupt vlekken? De antwoorden op deze vraag kunnen liggen in de genetische samenstelling en geschiedenis van dit ras, die voor het grootste deel gehuld in mysterie blijven.
In de natuur zijn vlekken aanwezig voor twee duidelijke redenen: met het doel om aan te trekken of met het doel om te camoufleren. Het is zeer waarschijnlijk dat de vacht van de dalmatiër goed opging in licht zand en omliggende kiezels, wat onschatbaar bleek bij het jagen over woestijnlandschappen, volgens de British Carriage Dog Society.
In de geschiedenis werden honden selectief gefokt om aan verschillende doeleinden te voldoen. Greyhounds werden selectief gefokt voor snelheid, jachthonden op geur werden gefokt voor hun spoorzoekvaardigheden en terriërs werden gefokt om te graven en ongedierte te jagen. Op een vergelijkbare manier zijn dalmatiërs mogelijk selectief gefokt voor de schoonheid van hun vlekken. Inderdaad, volgens de American Kennel Club, zijn de flitsende vlekken van de Dalmatiër het resultaat van eeuwen van zorgvuldige kweek.
Vanwege selectieve kweek hebben dalmatiërs een genetische aanleg voor vlekken. Binnen elke cel van het lichaam van een dalmatiërpup, zijn er instructies afgeleid van zijn ouders. Wanneer correct gefokt, hebben de moeder en vader van een dalmatiërpup vlekken; daarom eindigt de pup ook met vlekken omdat vlekken in het DNA van de dalmatiërpup zitten. Fokkers van dalmatiërs kiezen zorgvuldig honden met vlekken die passen bij de ideale rasstandaard.
Dieper in de genetica duikend, hebben dalmatiërs vlekken omdat ze een onderliggende vachtkleur van zwart of lever hebben. Het extreme piebald gen kleurt de vacht wit, terwijl het dominante ticking gen gaten slaat door de witte vacht met als uiteindelijke resultaat de onderliggende zwarte kleur onthullen, schrijft George M. Strain in het boek 'Deafness in Dogs and Cats'.